งสำนักพรตเสวียนหมิงแล้ว ตรงนี้คงไม่มีเหตุให้ติเตียนอะไรได้ เพียงแค่ เจ้าก็ต้องเข้าใจ หากเจ้าไม่ทำตามสิ่งที่สำนักพรตเสวียนหมิงสั่งไว้ ผลสุดท้ายก็คือความตายอยู่ดี” เจียงหลีหยุดพูดไปสักพัก แล้วพูดต่ออีกประโยค “บางที สิ่งนั้นอาจจะทรมานยิ่งกว่าตาย”
ร่างกายชิงหว่านสั่นเทา เย็นเยือกไปทั่วบริเวณกระดูกสันหลัง ใบหน้าซีดเซียวไปทางเจียงหลี
เจียงหลังเดินเข้าไปใกล้นางก้าวหนึ่ง นัยน์ตาที่เป็นประกายจ้องมองไปทางนาง พูดด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำทีละคำ “อย่าลืม วิธีการที่สำนักพรตเสวียนหมิงปฏิบัติตัวต่อธิดาสวรรค์ที่ถูกคัดออก เป็นสิ่งที่เจ้าบอกกับข้าเอง”
“แล้วเจ้าล่ะ” ชิงหว่านพูดเสียงดังออกมาทันใด
เจียงหลีเลิกคิ้ว “ข้ารึ”
ชิงหว่านพยักหน้าอย่างแรง “เจ้าก็ไม่ได้ฆ่าคนเหมือนกัน” นอกจากวันที่พึ่งเข้ามา
เจียงหลียิ้ม นางกับชิงหว่านเหมือนกันหรือ นางไม่ได้ตัดสินใจที่จะเป็นธิดาสวรรค์ของสำนักพรตเสวียนหมิงตั้งแต่แรกแล้ว และไม่มีทางที่จะยอมศิโรราบ
ตอนนี้ ที่นางยังอยู่ในสำนักพรตเสวียนหมิง เพียงเพื่อจะว่าหาวิธีรับมือเท่านั้น
แต่ว่า นางก็ไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้กับชิงหว่านได้ ในช่วงเวลาที่อยู่รวมกัน นางมองออก ยังมีบางเรื่อง ที่ชิงหว่านไม่อาจจะรับได้
“อย่างน้อย ตอนนี้ข้าได้ระดับสัญลักษณ์สีแดง” เจียงหลีพลิกฝ่ามือขึ้นมาใช้ลวดลายของดอกไม้มาตกแต่งตัวเองเพื่อปิดบังอารมณ์ ยิ้มอย่างเห็นอกเห็นใจ
“…” ชิงหว่านเงียบ ไม่มีคำพูดใด
ทั้ง
