งดัง
“หึ!” น้ำเสียงที่ฟังดูคลุมเครือ ทำให้ดวงตาคู่นั้นของชิงหว่านแดงก่ำและส่งเสียงดูแคลน
“ไปเถิด” เจียงหลีหันหลังกลับ เดินไปทิศทางตรงข้ามกับจุดที่ต่อสู้
จอมยุทธ์และชิงหว่านรู้สึกฉงนแล้วเดินตามไป
“เหตุใดจึงไม่ดูแล้วเล่า” จอมยุทธ์ตามถาม
เจียงหลีหัวเราะตอบ “วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่อยากฆ่าคน”
“…” จอมยุทธ์มองไปที่นางอย่างงงงัน เอ่ยพึมพำ “อารมณ์ไม่ดี ยิ่งต้องฆ่าคนไม่ใช่หรือ”
“นี่เพิ่งวันที่สอง ไม่ต้องรีบหรอก” ชิงหว่านยิ้มหวาน เดินแยกจากเจียงหลีไป ไม่ได้กล่าวโทษอะไร
ในความเป็นจริง หากดูตามนิสัยนาง ในหนึ่งวันฆ่าไปไม่กี่คน ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
หากให้นางไล่ฆ่าคนทุกวัน นางคงเป็นบ้าเสียก่อน
เมื่อจนปัญญากับแม่นางทั้งสอง จอมยุทธ์จึงพาพวกนางกลับไปยังตลาด ณ โรงเตี๊ยมที่จะพักอาศัยชั่วคราว
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเพิ่งกลับมาถึงไม่นาน เจียงหลีก็มาเคาะประตูห้องเขา
จอมยุทธ์เปิดปะตู มองไปยังหญิงสาวที่สวยหยาดเยิ้ม ยิ้มกรุ้มกริ่ม “ธิดาสวรรค์แม้แต่สัตว์เลี้ยงที่ตัวติดกันตลอดเวลายังยอมปล่อยลง เจ้ามาหาข้าถึงที่ หรือว่าจะชอบพอในตัวข้าแล้ว อยากมาใช้ชีวิตเคียงคู่กันใช่หรือไม่”
“เก็บท่าทางเจ้าชู้ไว้เถอะ ไม่ได้เป็นคนกะล่อนเช่นนั้น ทำไมต้องแสร้งทำด้วยเล่า” เจียงหลีเหล่ตามองเขา ผลักประตู และเดินเข้าไป
จอมยุทธ์ยิ้มมุมปาก ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มเอ่ยถาม “ธิดาสวรรค์รู้ได้อย่างไรว่าข้าแสร้งทำ ธิดาสวรรค์สวยจนทำให้คนหวั่นไหว เจ้างาม
