ดที่ทางสำนักพรตเสวียนหมิงจัดเตรียมไว้ให้แล้วเดินออกมากลับเห็นสตรีเพิ่มมาสองคนที่สวมเสื้อผ้าเช่นเดียวกับนางอยู่ในตำหนักตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กำลังยื่นมือเข้าไปจะลูบเจ้าก้อนขนที่นอนอยู่บนตั่งเตียง
ทันใดนั้นดวงตาของเจียงหลีก็เฉียบคมแล้วโพล่งออกมาตะโกนว่า “ห้ามแตะต้องมัน!” ความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นในใจของนาง มันคือสัญชาตญาณที่ไม่ต้องการให้สตรีคนไหนเข้าใกล้สัตว์เลี้ยงของนาง
เมื่อสิ้นเสียงนาง เจ้าเปี๊ยกที่กำลังหลับอยู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาของหลิวหลีแฝงไปด้วยแผ่นน้ำแข็งเย็นเฉียบ
แม่นางทั้งสองถอยหลังไปสองก้าวเพราะความตกใจ
“เดรัจฉานน้อยนี้ดูน่ารัก แต่ทำไมพอลืมตาถึงได้น่ากลัวเยี่ยงนี้” หนึ่งในนั้นกุมมือที่ชักกลับมาของตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ
แต่แม่นางอีกคนกลับมองเจียงหลีด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก…
