่ตำหนักหนึ่งในสำนักพรตเสวียนหมิง สำนักพรตเสวียนหมิงแห่งนี้ดูเหมือนจะชื่นชอบสีดำเป็นพิเศษ ตั้งแต่ตัวอาคารเรือนไปจนถึงของประดับตกแต่งแทบจะเป็นสีดำทั้งหมด
แต่ทว่าคนในสำนักกลับสวมแต่ชุดอาภรณ์สีขาว
สีขาวดำนี่ให้ความรู้สึกเหมือนไว้ทุกข์
ตำหนักแห่งนี้ว่างเปล่าแทบไม่มีสิ่งใดเลย
เจียงหลียืนในนั้นเพียงผู้เดียว ส่วนพวกของหันอวี้ไม่รู้ไปแห่งหนใดแล้ว บางทีอาจจะกลับไปรายงานการปฏิบัติภารกิจกับผู้อาวุโสสักคนกระมัง
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา
เจียงหลีหันกลับมาเห็นสาวใช้หกคนในชุดกระโปรงคาดอกทรงกระบอกสีขาวเดินเข้ามาหา ในมือของพวกนางถืออุปกรณ์ชำระล้างร่างกายและยังมีชุดกระโปรงสีขาวสะอาดอีกชุดด้วย
“ธิดาสวรรค์ พวกเราจะปรนนิบัติอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านก่อนจะไปพบท่านประมุขเจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งหกคุกเข่าลงแสดงความเคารพเจียงหลี
เจียงหลีมิได้ขัดขืน เพียงแต่อุ้มเจ้าเปี๊ยกแล้ววางมันบนตั่งนอนในตำหนักเบาๆ จากนั้นจึงเอ่ยกับเจ้าเปี๊ยกที่กำลังหลับสนิท “รอข้าอยู่ตรงนี้อย่างเชื่อฟังนะ”
เมื่อสิ้นเสียงนางก็เดินไปหาพวกนาง
สาวใช้เหล่านี้ได้เห็นความน่ารักน่าชังของเจ้าก้อนขนก็อดมองด้วยสายตาชื่นชมไม่ได้ “เป็นเดรัจฉานน้อยที่น่ารักมากเจ้าค่ะ”
“น่ารักจังเลย!”
“เจ้าขนปุกปุย ข้าอยากอุ้มเหลือเกิน”
“…”
แน่นอนว่าเจียงหลีไม่ตอบสนองความต้องการนี้ของพวกนางหรอกนะ
แต่ทว่า…
เมื่อเจียงหลีอาบน้ำเปลี่ยนมาสวมใส่ชุดกระโปรงสีขาวสะอา
