เจอกันในถ้ำสวรรค์เมื่อคราวก่อน
ในเมื่อชิงหว่านจำเขาไม่ได้ แน่นอนว่ากงเสวี่ยฮวาก็ไม่เป็นฝ่ายเปิดเผยตัวตนก่อนเช่นกัน
เขายังทำความเคารพเล็กน้อยและกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ข้าก็เดินทางพเนจรมาที่นี่เช่นกัน ผ่านประตูภูเขาก็เลยถือโอกาสขึ้นมาเยี่ยมเยียน ท่านผู้นี้คือ”
“นี่คือธิดาสวรรค์ของสำนักของข้า” ชิงหว่านมิได้เป็นผู้ตอบคำถาม แต่เป็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกายนางเป็นคนเอ่ยตอบแทน
กงเสวี่ยนฮวาฉีกยิ้ม “ที่แท้ท่านก็คือธิดาสวรรค์นี่เอง ข้าเสียมารยาทแล้ว”
“นายน้อยมิต้องเกรงใจ เชิญนั่งสิ” ชิงหว่านประพฤติตัวเหมาะสมราวกับเป็นประมุขหญิงแห่งสำนักพรตเสวียนหมิงเสียจริง ท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นในตอนแรกหายไปไหนแล้ว
กงเสวี่ยฮวาเข้าไปนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนเจียงหลีและมู่ชิงเหยียนยืนอยู่ข้างหลังเขาทำหน้าที่เป็นสาวใช้
ชิงหว่านช้อนสายตาเหลือบมองพวกนาง นางเพียงแค่กวาดสายตาผ่านเจียงหลีที่หน้าตาดูธรรมดาจืดชืด แต่เมื่อนางมองไปที่มู่ชิงเหยียน นางกลับสะกดสายตาอยู่นานนับหนึ่งถึงร้อยได้หลายเที่ยว “สองท่านนี้คือ”
“ท่านแม่เกรงว่าข้ายามออกไปข้างนอกแล้วจะดูแลตัวเองไม่ได้จึงยัดพวกนางสองคนให้ข้าก่อนออกเดินทาง” กงเสวี่ยฮวาโป้ปดคำโต
