่เหินเทียนเบื้องหน้า จิตเทวะอันกว้างใหญ่สายหนึ่งพลันแผ่กระจายออกมา!
“มาแล้ว!”
เทพราชันย์บัวดำเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม เพียงวินาทีถัดมา ก็รู้สึกได้ว่าพลังธูปเทียนซึ่งเคยเป็นของฝ่ายตน เริ่มค่อยๆ ไหลหลั่งไปยังอีกฝ่ายทีละน้อย…
หากแต่เขายังมั่นใจเต็มเปี่ยม
ลัทธิบัวขาวของเราครอบครองสาวกมายาวนานเพียงใด? หลี่เหินเทียนกระจ้อยร่อยเพียงนี้ คิดใช้เวลาแค่สิบปีมาขุดรากถอนโคนลัทธิบัวขาวของข้า? ช่างไร้เดียงสาสิ้นดี!
ทว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป
เขากลับค่อยๆ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เพราะการสูญเสียของธูปเทียนหาได้ชะลอลงดั่งที่เขาคาดไว้ หากกลับยิ่งทวีความรุนแรง รวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ!
และในขณะเดียวกัน พลังแห่งหลี่เหินเทียนกลับยิ่งแข็งกล้าขึ้นไม่หยุด!
“แย่แล้ว!”
ชั่วพริบตา เทพราชันย์บัวดำคำรามลั่น สั่งให้เหล่าเทพธูปเทียนของลัทธิบัวขาวลงมือทันที ทว่าวินาทีถัดมา ฉากหนึ่งซึ่งทำให้เขาสิ้นหวังก็ปรากฏ
หลี่เหินเทียน…สว่างขึ้นแล้ว
ราวกับตะวันดวงหนึ่งถูกจุดขึ้น แสงเทพธูปเทียนอันเข้มข้นรวมตัวกันบนหลี่เหินเทียน ปรากฏเป็นภาพกงล้อเกวียนสัญจร ศาลาเรือนยอด อาคารเรือนแถว และหมื่นพันทัศนียภาพ
ในอีกด้านหนึ่ง ถิ่นกำเนิดแห่งสุญญะซึ่งเคยเปล่งประกายกลับพลันหม่นมัวลง เทพราชันย์บัวดำมองไปยังเทพราชันย์ตนหนึ่งซึ่งอยู่ข้างกายด้วยความหวาดผวา ใบหน้านั้นเปี่ยมด้วยความตระหนก ดวงตายังหลงเหลือแววพรั่นพรึงลึกสุด
“ช่วย…”
ไม่ทันให้คำร้องขอหลุดอ
