เสื้อผ้าที่สตรีทั้งสามสวมใส่ช่างเหมือนกันราวกับแกะ แม้แต่ลวดลายที่ปักด้วยดิ้นทองตรงมุมกระโปรงก็ยังเหมือนกัน เจียงหลีไม่ทันได้คิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่เดินผ่ากลางระหว่างแม่นางทั้งสองอย่างรวดเร็วและโน้มตัวลงไปอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาจากเตียงนอนมาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง
“ชิ! ก็แค่สัตว์เดรัจฉานตัวเดียวต้องจริงจังขนาดนี้เชียวรึ” แม่นางที่สีหน้าเย็นชาผู้นั้นจ้องเจียงหลีอย่างหยามเหยียด
ท่าทางเย่อหยิ่งทระนงเช่นนั้นราวกับนางอยู่สูงเหนือคนอื่นก็มิปาน
เจียงหลีก็มีสีหน้าเย็นชาลงเช่นกัน นางสามารถรับรู้ได้ว่าหนึ่งในสองนางที่พูดจาไร้มารยาทมีระดับการฝึกสูงที่สุดในสามคนนี้ ส่วนอีกสตรีอีกนางหนึ่งก็มีระดับการฝึกฝนไม่ต่ำต้อยเช่นกันคงจะไม่สูงหรือต่ำกว่านางสักเท่าไหร่
เจียงหลีอุทานในใจ
สมกับที่เป็นซีฮวง ในหนานฮวงมีหลิงจงเป็นหนึ่งในปรมาจารย์ที่โดดเด่นเพียงไม่กี่คน แต่ทว่าในซีฮวงนั้น…
เพิ่งได้มาเหยียบแผ่นดินซีฮวงเป็นครั้งแรก หลิงจงที่นางเจอมีถึงห้าคนไปแล้ว
“สัตว์เลี้ยงของข้าไม่คุ้นเคยกับการสัมผัส” เจียงหลีกรีดปลายนิ้วตรงขนบนหัวของเจ้าก้อนไปมาด้วยสีหน้าเย็นชา
เมื่อเจ้าก้อนขนได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นจึงยกยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างพออกพอใจ จากนั้นจึงปิดดวงตาทั้งคู่แล้วหลับต่อ
“เหอะ มีอะไรดีขนาดนั้น สัตว์เลี้ยงอะไรจองหองขนาดนั้น แตะนิดแตะหน่อยก็มิได้” หญิงผู้เย่อหยิ่งกล่าวด้วยความรังเกียจ
นางชื่นชมสีทาเล็บบนมือของนางก
