นนี้ไปแล้วด้วย
“ธิดาสวรรค์ ให้พวกข้าพาท่านกลับห้องเถอะเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่เข้ามาปรนนิบัตินางตอนอาบน้ำก่อนหน้านี้ปรากฏตัวอีกครั้ง
สายตาของเจียงหลีมองสำรวจกายของพวกนางแล้วแสยะยิ้มเย็น “ลำบากพวกเจ้าแล้ว” พวกนางมาปรากฏตัวได้ทันเวลาจริงๆ ไม่มาก่อนและไม่มาสายเกินไป รอจนโต้เถียงกันเสร็จแล้วค่อยมาปรากฏตัว
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เอ่ยถึงแม่นางสองคนนั้นสักคำ
เจียงหลีเดินตามพวกนางมายังวิหารอีกทางด้านหนึ่ง การตกแต่งของที่นี่ยังมีความเยือกเย็นอยู่หลายส่วน ตัวเรือนสีดำ มีแต่สีดำและสีขาว มีเพียงผ้าม่านที่แขวนอยู่ในห้องเท่านั้นที่เป็นสีขาวและชุดเครื่องนอนเป็นสีขาว มีและดูมีสีสันมากขึ้นเมื่อมีดอกไม้สีชมพูอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง
สิ่งที่ทำให้เจียงหลีคิดไม่ถึงก็คือด้านซ้ายขวาของวิหารข้างมีโถงทั้งสองข้างที่เหมือนกัน เมื่อนางปรากฏกลางวิหาร โถงข้างซ้ายขวาทั้งสองด้านก็มีคนเดินออกมาสองคนซึ่งก็คือซู่ซินกับชิงหว่านที่พึ่งเคยเจอเมื่อครู่นี้
แววตาของซู่ซินยิ้มเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยันแล้วหมุนตัวกลับไปยังวิหารของตนเองและปิดประตู ส่วนชิงหว่านพยักหน้าให้เจียงหลีก่อนถึงจะกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูเช่นกัน
“…” เจียงหลีประหลาดใจเล็กน้อย
การจัดการเช่นนี้ช่าง…จริงๆ
ดูเหมือนจะมีเพื่อนบ้านที่ไม่เป็นมิตรเพิ่มมาอีกสองคน เจียงหลียิ้มอย่างไม่ยี่หระแล้วปิดประตูบ้างเช่นกัน คนอื่นไม่อยากสนใจนาง นางก็ไม่ไปเสนอหน้าต้อนรับหรอกนะ
เจียง
