เสื้อผ้าเปียกชุ่มหล่นบนโพรงหญ้าจึงทำให้หญ้าเปียกทันที
พรึ่บ!
เสื้อผ้าร่วงลงจากโพรงหญ้าหล่นใส่เจ้าก้อนขน
น้ำทำให้ผมเจ้าก้อนขนเปียกปอนและทำให้ขนสีขาวของมันแนบติดลำตัว หยดน้ำหยดลงจากขนติ๋งๆ
ใบหูสีชมพูเล็กๆ ของมันดูเหมือนจะสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความเปียกปอน มีขนละเอียดอ่อนซ้อนเป็นชั้นๆ ที่ใบหูแหลม
ดวงตากลมโตดูเด่นชัดที่สุดบนใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือเด็ก
เห็นได้ชัดว่าดวงตากลมโตเหมือนตากวางแต่กลับมีแววเย้ายวนอยู่ในนั้น
เท้าทั้งสี่ข้างของมันนั่งยองบนพื้นหญ้าเปียกม่อล่อกม่อแลกไปหมดทั้งตัว ใบหน้าเล็กมองไปที่หญิงสาวในธารน้ำข้างหน้าด้วยท่าทางไร้เดียงสา
เงาร่างของเจียงหลีที่ซ่อนตัวอยู่ในน้ำสะท้อนเข้าไปในดวงตาใสดั่งอัญมณี ในส่วนลึกของดวงตาของมีร่องรอยของไฟร้อนที่ไม่สามารถเข้าใจได้
ส่วนเจียงหลีก็ชะงักค้างอยู่ในน้ำเช่นกัน เดิมที่คิดว่าเป็นศิษย์สำนักไหนสักแห่งมาแอบดูนางอาบน้ำ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ‘ลูกศิษย์’ ที่นางจับได้จะเป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายตัวน้อยน่ารักตัวหนึ่งเท่านั้น
น่ารักจังเลย! เจียงหลีจ้องไปที่เจ้าก้อนเล็กน่ารักบ้องแบ๊ว หัวใจของหญิงสาวก็ท่วมท้นขึ้นมาทันที
“สัตว์น้อยมาจากไหน หลงทางมารึถึงได้มาอยู่ที่นี่”
เสียงน้ำกระจายดังขึ้นพร้อมๆ กับคำพูดของเจียงหลี
“…” เมื่อสัตว์ร้ายตัวน้อยที่เปียกปอนเห็นหญิงสาวคนนี้ยืนขึ้นจากสระโดยไม่มีอาการเขินอายใดๆ ดวงตาทั้งคู่จึงเบิกกว้าง กระตุกแผ่วเบาด้วยความโกรธหัวร้อน
หล
