กกว้าง ทันใดนั้นร่างกายของนางก็พรวดพราดออกจากดาดฟ้าและรีบออกจากเรือ
“ท่านอาจารย์หนาน รีบโดดลงจากเรือเร็วเข้า!” ตอนที่เจียงหลีกระโดดลงมาจากดาดฟ้าแต่ก็ยังมิลืมเอ่ยเตือนหนานอู๋เฮิ่น
ทันทีที่หนานอู๋เฮิ่นออกมาจากห้องโดยสารเรือก็เห็นภาพที่เจียงหลีกระโดดลงจากเรือ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงไม่ใช่สิ่งนี้แต่กลับเป็นสายฟ้าขนาดใหญ่ที่ฟาดลงมาพุ่งเป้าฟาดลงมาที่เรือของพวกเขา
ในสายฟ้านั้นมีพลังที่น่ากลัวและพลังแห่งการทำลายล้าง
“ฉิบหายล่ะ!” หนานอู๋เฮิ่นทำได้เพียงสบถคำหยาบคายแล้วกระโดดออกจากเรือ
เมื่อเขาลงน้ำก็ได้ยินเสียงดังก้องจากพื้นผิวมหาสมุทร เรือของพวกเขาถูกฟ้าผ่าจนเรือแตกกระจุยกระจายตกลงสู่ทะเล
“หลียาโถวววว!” หนานอู๋เฮิ่นผุดขึ้นมาจากน้ำและลูบน้ำออกจากใบหน้า จากนั้นจึงว่ายไปตรงที่เจียงหลีกระโดดน้ำลงมาแล้วตะโกนเรียกเสียงดัง
แต่ทว่าสิ่งที่ตอบกลับเขามากลับเป็นคลื่นสูงลูกใหญ่ร้อยจั้ง
คลื่นลูกใหญ่แยกเขาและเจียงหลีออกจากกันและซัดเขาอย่างรุนแรง หนานอู๋เฮิ่นผวาอยากจะหลบหนีคลื่นลูกนี้แต่ก็ยังมิมายซัดเขาจนหมดสลบและหมดสติไป
…
เจียงหลีไม่รู้ว่าตนเองลอยอยู่กลางทะเลมานานเท่าใดแล้ว
บางทีอาจโชคดี ตอนที่นางถูกคลื่นใหญ่ซัดจนสลบไปนางเกาะไม้กระดานเรือเอาไว้ได้ รอจนกระทั่งนางฟื้นขึ้นมา ในสายตาพร่ามัวก็เห็นเกาะเล็กๆ เลือนรางอยู่ตรงหน้าของนาง
ด้วยเจตจำนงในการเอาชีวิตรอดจึงทำให้นางใช้มือทั้งสองพายน้ำเข้าไปใกล้เกาะเล็กๆ
