นั่น
ในที่สุดนางก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาตัวเองไปถึงเกาะได้ คลื่นลมสงบพานางและไม้กระดานไปเกยตื้นบนหาดทราย
ท่านอาจารย์หนานล่ะ ความคิดสุดท้ายแวบเข้ามาในหัวของเจียงหลี จากนั้นสติของนางก็วูบดับไปในที่สุด
…
กว่าเจียงหลีจะฟื้นสติขึ้นมาอีกครั้งท้องฟ้าก็มืดค่ำลงอีกแล้ว นางยังคงนอนแผ่บนชายหาดและรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งร่าง แขนขาหนักอึ้งราวกับจมอยู่ในน้ำตะกั่ว
เจียงหลีเสียแรงไปตั้งมากมายกว่าจะปีนขึ้นมาจากหาดทรายได้โดยไม่สนใจปัดทรายออกจากใบหน้าและเสื้อผ้าสักนิด จากนั้นนางจึงเริ่มออกค้นหาหนานอู๋เฮิ่น
ลากร่างที่อ่อนล้าหิวโหยและเดินไปตามชายหาด นางไม่พบร่างของหนานอู๋เฮิ่น นางสามารถยืนยันความเป็นไปได้สองประการเท่านั้น
ประการแรก หนานอู๋เอิ่นอาจถูกน้ำทะเลซัดไปที่อื่น ไม่ได้มาพร้อมกันกับนาง
ประการที่สอง…
เจียงหลีสะบัดหัวไล่ความคิด “เป็นไม่ได้ ดูหน้าท่านอาจารย์หนานสิ ไม่ใช่คนอายุสั้นสักหน่อย เขาจะต้องสามารถพลิกความโชคร้ายให้กลายเป็นดีได้”
ในเมื่อหาหนานอู๋เฮิ่นไม่พบ เจียงหลีจึงทำได้เพียงเข้าไปในเกาะด้วยตัวเอง
เกาะนี้ดูเหมือนจะไร้ผู้คนอาศัย บนเกาะนี้มีเพียงป่าทึบ นอกจากนี้ยังมีภูเขาและถ้ำรูปร่างแปลกประหลาดอีกด้วย
ในไม่ช้าเจียงหลีก็พบผลไม้แปลกๆ และกลืนมันลงไปโดยไม่กลัวตาย อย่างไรก็ตามแม้ว่านางจะถูกวางยาพิษจนตาย นางก็สามารถใช้นกอมตะฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง
โดนวางยาก็ยังดีกว่าอดตาย!
เมื่ออิ่มท้อง เจียงหลีก็รู้สึกตั
