“พวกเจ้า…เป็นพวกเดียวกัน!” เป่ยเหมินเวยมองเจียงหลีและหรงจิ่ง ในที่สุดก็เข้าใจ “หรงจิ่ง ไอ้คนทรยศ!”
หรงจิ่งกลับยิ้ม “ไม่เคยหักหลัง แล้วจะเป็นคนทรยศได้อย่างไร”
เป่ยเหมินเวยพูดไม่ออก ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา ในเสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม หัวเราะเยาะตัวเองหรือว่าหรงจิ่งก็มิอาจรู้ได้ หลังจากที่เขาหัวเราะเสร็จก็กระอักเลือดสีดำออกมาแล้วพูดกับหรงจิ่งด้วยความโกรธแค้นว่า “คุณชายจิ่งที่เดิมมีชื่อเสียงไปทั่วทั้งใต้หล้าก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวให้กับผู้หญิง เพราะความรัก”
คำพูดนี้ หรงจิ่งไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
“หรงจิ่ง! ข้าขอสาปแช่งเจ้า ขอให้เจ้าไม่มีวันได้หัวใจของคนที่เจ้ารักทุกๆ ชาติไป!”
“หุบปาก!” เจียงหลีปล่อยพลังวิญญาณออกมาจากกลางฝ่ามือ พุ่งโจมตีไปยังหัวใจของเป่ยเหมินเวย ทำให้เขาตายตาไม่หลับ เบิกตาโตมองบัลลังก์ของตัวเอง
เจียงหลีได้ฆ่าเป่ยเหมินเวยแล้ว แต่กลับยังไม่หายโกรธ นางรีบเดินเข้าไป แล้วเอาเท้าเหยียบบนศพของเป่ยเหมินเวย แล้วพูดอย่างดุดันว่า “เจ้ากล้าสาปแช่งเขา ข้าก็จะทำให้ตระกูลเป่ยเหมินของเจ้าสูญสิ้นไปจากหนานฮวงตั้งแต่บัดนี้!”
คำพูดที่รุนแรง ทำให้หรงจิ่งยิ้มเล็กน้อย
“ฆ่าคนพวกนี้ให้หมด!” เจียงหลีออกคำสั่ง เซียวเซียวและคนอื่นๆ ต่างก็พากันเข้ามาในวัง แล้วจบชีวิตของคนพวกนี้อย่างง่ายดาย
อาเฉวียนเดินเข้ามาในวัง แล้วมองหรงจิ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กลั้นน้ำตาเอาไว้
