บทที่ 389 ลัทธิบัวขาว…ยังถือเป็นฝ่ายธรรมะเกินไป
สำหรับคำสอนและรูปแบบการพัฒนาของลัทธิบัวขาว ลวี่หยางสอบถามเทพราชันย์ทั้งสามของลัทธิบัวขาวอย่างละเอียด แต่สิ่งที่ได้รับกลับทำให้เขาตื่นตะลึงอย่างลึกซึ้ง
“นายท่านอาจยังมิทราบ”
เทพราชันย์ทั้งสาม ได้แก่ บัวเขียว บัวม่วง และบัวทอง โดยบัวม่วงเป็นยอดเทพราชันย์ที่มีพลังทัดเทียมวางรากฐานขั้นกลาง ส่วนบัวทองยิ่งกว่านั้น เป็นถึงขั้นสมบูรณ์ของช่วงกลาง
ขณะนี้ย่อมเป็นเทพราชันย์บัวทองที่กล่าวขึ้นก่อน
“ลัทธิบัวขาวเราแม้จะหลอกลวงจิตใจคน ก็มิใช่ว่าหลอกลวงไปเสียทั้งหมด หากเป็นเพียงการหลอกลวงมิได้มีผลประโยชน์ที่แท้จริง ก็มิอาจจะรวบรวมสาวกได้มากมายถึงเพียงนี้”
“ยิ่งกว่านั้น การสะกดใจผู้คนให้หลงใหล จำต้องบริกรรมเวททุกวัน ทั้งยุ่งยากนัก กลับได้พลังศรัทธาน้อยยิ่งกว่าศรัทธาบริสุทธิ์ของผู้คลั่งไคล้ ด้วยเหตุดังนั้น หากมิใช่จนตรอก เรามักไม่ใช้เวทเช่นนั้น อาศัยผลประโยชน์จริงแท้จึงทำให้สาวกยอมสยบโดยสมัครใจ”
“จริงดังว่านั้น!”
เทพราชันย์บัวเขียวรีบเสริมว่า “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิของเรา ‘ถิ่นกำเนิดแห่งสุญญะ’ นั้นคือสุขาวดีแท้จริง ผู้ใดพำนักอยู่ในนั้น ย่อมปราศจากเภทภัย ความทุกข์ และความหวาดหวั่นทั้งปวง”
“เหล่าสาวกล้วนใฝ่หาในสถานที่นั้น”
“จึงมีศรัทธามั่นคงต่อลัทธิบัวขาวของเราโดยไม่ลังเล”
เทพราชันย์บัวม่วงก็อธิบายว่า “ในหมู่สาวก เราจะคัดเลือกผู้มีศรัทธาบริสุทธิ์ที่สุดใ
