นแต่ละปี ส่งเข้าสู่ถิ่นกำเนิดแห่งสุญญะ เพื่อรับสุขอันสูงสุดแห่งใต้หล้า”
“แล้วใช้เป็นแบบอย่างแก่ผู้อื่น”
“สาวกที่เหลือ เมื่อเห็นภาพนั้น ย่อมเลียนแบบ ใจใฝ่ถึงยิ่งกว่าเดิม พากเพียรอุทิศแรงกายแรงใจให้ลัทธิ ถวายทั้งทรัพย์สินและศรัทธาโดยไม่ลังเล”
เมื่อฟังคำอธิบายของเทพราชันย์ทั้งสาม ลวี่หยางก็เข้าใจโดยฉับพลันว่าลัทธิบัวขาวดำเนินการอย่างไร แล้วเขาก็ถึงกับตกตะลึงลึกซึ้ง
“เดี๋ยว…พวกเจ้าเลี้ยงสาวกจริงๆ เหรอ?”
ใช่แล้ว ตามคำกล่าวของเทพราชันย์ทั้งสาม ถิ่นกำเนิดแห่งสุญญะ นั้นถึงกับเลี้ยงดูสาวกผู้คลั่งไคล้อย่างแท้จริง! ใช้ทรัพย์นับไม่ถ้วนในแต่ละวันเพื่อจุดประสงค์นั้น!
รูปแบบการดำเนินการก็เรียบง่ายนัก ใช้หลักการ ‘เลี้ยงน้อยด้วยมาก’ นำทรัพย์สินเลือดเนื้อของเหล่าสาวกชั้นล่างนับไม่ถ้วนของลัทธิบัวขาวไปหล่อเลี้ยงผู้คลั่งไคล้ที่พำนักในถิ่นกำเนิดแห่งสุญญะ แล้วก็จะมีการคัดกรองใหม่เป็นระยะ รับผู้คนชุดใหม่เข้ามาแทน เพื่อให้หมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง และธำรงศรัทธาของทั้งลัทธิให้มั่นคงไม่พร่อง
“เรื่องนี้ก็สุดวิสัยเช่นกัน”
เทพราชันย์บัวทองถอนหายใจกล่าวว่า “ชาวบ้านพวกนั้น…ย่อมต้องมีสิ่งให้ใฝ่หา หากไม่มีหวัง ก็พากันก่อความวุ่นวายได้ง่าย พอเกิดความวุ่นวายขึ้น จิตใจผู้คนย่อมหวั่นไหว แล้วศรัทธาก็ร่อยหรอลง”
“เพียงแต่ช่วงปีหลังมานี้ ภายในลัทธิก็ประสบปัญหาไม่น้อย”
“แม้กระบวนการคัดเลือกจะเข้มงวดแล้วก็ตาม แต่จำนวนสาวกในถิ่
