ตามทางของตัวเอง
ราชวงศ์โฮ่วจิ้นล่มสลาย ตระกูลหรงก็ล่มสลายตามกันมาติดๆ ตระกูลฉินก็ตกต่ำเป็นอย่างมาก ซั่งตูก็ยิ่งไร้ซึ่งเงาของฉินเทียนอี ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ไหน
“ถึงแล้ว” เสียงของหนานอู๋เฮิ่นทำลายความคิดของเจียงหลี
เจียงหลีมองบ้านตรงหน้า มีคามแปลกใจเล็กน้อย
ใครจะไปคิด ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสายตาของคนทั้งใต้หล้า กลับอาศัยอยู่ในบ้านที่ธรรมดาๆ เช่นนี้ บ้านหลังนี้ไม่ต่างอะไรกันกับกระท่อมที่อยู่ตามท้องนาแถวชนบทเลย
“ใต้เท้าทั้งสาม ข้าพาจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์จยาเซียนมาพบ” หนานอู๋เฮิ่นยืนอยู่นอกบ้าน เอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อม
เจียงหลียืนอยู่ข้างๆ เขา ก็ได้ทำความเคารพเช่นกัน
“เข้ามาสิ” ในบ้านมีเสียงที่เรียบนิ่งดังออกมา
พอได้ยินเสียงนี้ก็สามารถรับรู้ได้เลยว่านี่คือคนมีฝีมือ!
เจียงหลีเดินตามอยู่ข้างๆ หนานอู๋เฮิ่นเข้าไปในบ้าน การตกแต่งด้านในก็ยิ่งดูธรรมดา แต่ถึงแม้ว่าไม่ได้ตกแต่งอย่างสวยงามแต่กลับให้ความรู้สึกที่เรียบง่ายอย่างแท้จริง
ในบ้านมีเตียงเตี้ยๆ อยู่สามเตียง บนเตียงแต่ละเตียงมีคนแก่ผมขาวนั่งขัดสมาธิอยู่บนนั้น
บนตัวพวกเขา ล้วนแต่สวมใส่เสื้อผ้าหยาบๆ ผมยาวที่ร่วงลงมา ก็ใช้เพียงกิ่งไม้ที่เอามาขัดให้เงาปักผมไว้
ถึงแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยริ้วรอยแต่กลับมีความเปล่งปลั่ง มีชีวิตชีวา แววตามีความสงบนิ่งและดูดุดันออกมาจากภายใน
เจียงหลีมองดูพวกเขาอย่างรีบร้อน รู้สึกเพียงว่าคนแก่สามคนนี้ล้วนแต่เรียบง่าย
