่รู้เลยก็เหมือนกับที่เขาพูดคิดเสียว่าเขาไปจำศีล
ผ่านไปหนึ่งเดือน เจียงหลีก็ต้องไปส่งคนอื่นอีก
วันนี้เป็นวันที่สถาบันไป๋หยวนจะส่งลูกศิษย์ที่ถูกคัดเลือกไปยังดินแดนตะวันตกซีฮวง เจียงหลีเปลี่ยนเป็นชุดเดินทางก็เพื่อมาส่งเจียงเฮ่า ลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
ก่อนจะขึ้นเรือจากไป เจียงเฮ่ามองน้องสาวอย่างอาลัยอาวรณ์ “อาหลี ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า รอให้เจ้าจัดการเรื่องหนานฮวงเสร็จแล้ว พวกเราสองพี่น้องคอยไปซีฮวงด้วยกัน”
เจียงหลีส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ที่ท่านพี่ไปซีฮวงในครั้งนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญ ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือ”
เจียงเฮ่าขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้ลืม” เขาต้องไปสืบหาความเป็นมาของท่านแม่แล้วก็ตระกูลของท่านตาให้จงได้ เพราะนั่นคือญาติเพียงคนเดียวของพวกเขาบนโลกใบนี้
สำหรับกู๋หล่านเย่ว์ รวมทั้งตระกูลของนาง เท่าที่เจียงเฮ่ารู้ก็ไม่มาก แต่ว่ากู๋หล่านเย่ว์หายไปนานขนาดนี้ ไม่เคยมาหาพวกเขาสองพี่น้องเลย มันผิดปกติเกินไป พวกเขาจำเป็นต้องไปสืบหาให้รู้แน่ชัด
ก่อนหน้าที่ตระกูลเจียงจะเกิดเรื่องขึ้น ความรักที่กู๋หล่านเย่ว์มีให้พวกเขา ยังคงชัดเจนอยู่ มารดาที่รักลูกขนาดนั้น ทำไมถึงได้หายไปนานอย่างไร้ข่าวคราวขนาดนั้น
“ซีฮวงไม่ต่างอะไรกับหนานฮวง พอไปถึงที่นั่นก็จงระมัดระวังตัวให้ดี ในตอนที่ไม่มั่นใจก็อย่าหุนหันพลันแล่น สถาบันไป๋หยวนเป็นที่พักพิงที่ดี” เจียงหลีพูดกำชับ
“อืม พี่จะรอเจ้าอยู่ที่ซีฮวง” เจียงเฮ่าพ
