องดีๆ แล้วก็ช่วยข้าดูแลสองคนนี้ด้วย”
สำหรับเรื่องเล็กน้อยในชีวิต เป็นธรรมดาที่ผู้ชายไม่ต้องการผู้หญิง
“อืม” เหวินเหรินชิ่งชิ่งตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
“ได้เวลาแล้ววว! ขึ้นเรือ!” เฟิงสิงอวิ๋นยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือแล้วพูดเร่ง
พวกเขาไม่อยากแยกจากกัน แต่สุดท้ายก็ต้องจากกัน
เรือลำใหญ่ค่อยๆ แล่นไปข้างหน้า เจียงหลียืนมองส่งพวกเขาอยู่ที่ท่าเรือ
“แล่นไปตามแม่น้ำ เรือลำนี้จะคอยรับลูกศิษย์ของสถาบันในแต่ละที่ขึ้นตลอดทาง หลังจากแล่นผ่านแม่น้ำก็จะเข้าสู่ทะเล ถ้าหากทุกอย่างราบรื่น หลังจากนี้หนึ่งปี พวกเขาก็จะถึงซีฮวง” หนานอู๋เฮิ่นมาอยู่ข้างๆ เจียงหลีตอนไหนก็ไม่รู้
“หนึ่งปี” เจียงหลีหรี่ตาทั้งสองข้างแล้วพูดเสียงต่ำว่า “แท้จริงแล้วซีฮวงอยู่ไกลขนาดนั้นเชียวรึ”
“ในดินแดนทั้งเก้าจิ่วฮวง ทุกๆ ดินแดนจะถูกกั้นด้วยแม่น้ำที่ไร้ขอบเขต ระยะห่างระหว่างซีฮวงและหนานฮวงถือว่าใกล้แล้ว” หนานอู๋เฮิ่นพูดด้วยใบหน้ายิ้ม
“นี่ถือว่าใกล้แล้วรึ” เจียงหลีหันไปมองเขาด้วยความตะลึง
หนานอู๋เฮิ่นพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รอให้เจ้าไปถึงซีฮวง เจ้าก็จะเข้าใจว่าทำไมข้าถึงพูดเช่นนี้”
“อย่าทำแบบนี้ทุกครั้งเลยได้หรือไม่” เจียงหลียิ้มแห้ง
หนานอู๋เฮิ่นหัวเราะขึ้นมา หลังจากหัวเราะเสร็จ ถึงพูดว่า “ได้ ข้าจะบอกแบบนี้ก็แล้วกัน ระหว่างดินแดนแต่ละดินแดน จะมียานพาหนะพิเศษอยู่ชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถย่นเวลาและระยะทางได้เยอะมาก แต่ว่าในสายตาของดินแดนอื่นๆ หนานฮ
