อนรับให้ดีก็คิดจะไปแล้วรึ” เจียงหลีจ้องลู่เสวียน
ลู่เสวียนพลิกฝ่ามือชี้ตัวเองด้วยความตะลึง ราชวงศ์จยาเซียนก็มีคนตั้งมากมาย ทำไมต้องให้เขาอยู่เป็นเพื่อนด้วยเล่า พูดอีกอย่างทำไมเขาต้องพยายามทำตัวเป็นเจ้าบ้าน “พวกเจ้าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แล้วก็คุยกันถูกคอ เจ้าต้อนรับก็ได้แล้วไหม ข้าจะกลับสถาบันไปฝึกฝน ตอนนี้ก็ถือว่าเสียเวลามากแล้ว”
เจียงหลีมุมปากกระตุกอย่างแรง พูดตำหนิอยู่ในใจ เด็กบ้า จะหนีไปคนเดียวนึ
“เจ้านี่มัน” เหวินเหรินชิ่งชิ่งรู้สึกคุ้นเคยกับจักรพรรดินีที่อยู่ตรงหน้าขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะท่าทางที่นางและลู่เสวียนพูดคุยกัน ทันใดนั้นความคิดที่น่ากลัวก็ผุดขึ้นมาในหัวของนาง “เส้าจวิน!”
……………………..
