บทที่ 388 มอบความสะท้านแก่สวรรค์เจ็ดยอแสงด้วยพลังของนิกายศักดิ์สิทธิ์
แม้จะกล่าวเช่นนั้น ทว่าเงื่อนไขแห่งความระแวดระวังที่ควรมี ลวี่หยางก็มิได้ละทิ้ง
การสังหารเทพเจ้าสามตนแห่งลัทธิบัวขาว แม้จะเป็นฝีมือของวิญญาณธง แต่สิ่งที่ใช้กลับเป็นกระบี่ลี่เจี๋ยโปว ที่มีความอัศจรรย์ในการสังหารคนโดยมิได้แปดเปื้อนเหตุและผล
เช่นนี้ อย่างน้อยก็สามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกตามรอยถึงประตูบ้าน
เมื่อสายใยแห่งกรรมถูกตัดขาด โอกาสที่หมู่บ้านไป๋เซียงจะถูกพบเห็นทันทีจึงมิได้สูงนัก เช่นนี้ย่อมเอื้อให้เขามีเวลาตระเตรียมแผนการณ์โดยมิถูกบีบให้ตกอยู่ในภาวะเสียเปรียบ
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ลวี่หยางก็ยังไม่อาจเข้าใจการตอบสนองของลัทธิบัวขาวได้อยู่ดี พวกนั้นจะส่งตัวมาให้สังหารทีละตนเช่นนี้เลยหรือ?
มิใช่…แม้เป็นกับดักในบ่อปลา ก็มิสมควรมีคนโง่ถึงเพียงนี้ ควรเป็นผลต่างแห่งสภาพแวดล้อม ในโลกหล้านี้เกรงว่าจะมิได้ตึงเครียดเทียบเท่ากับสถานที่บัดซบนั่น เหล่าขุมอำนาจระดับสูงจึงไม่ค่อยเปิดศึกกันโดยตรง โดยทั่วไปยังรักษาหน้าไว้ให้กันอยู่บ้าง จึงบังเกิดสถานการณ์เช่นเมื่อครู่
ลวี่หยางมักวางฐานคาดการณ์ศัตรูในระดับรุนแรงยิ่ง
แม้จะมิได้เข้าใจในคราแรก ทว่าเพียงตรึกตรองสักครู่ เขาก็มองเห็นตรรกะเบื้องหลังที่ทำให้ลัทธิบัวขาวส่งเทพเจ้ามาให้สังหารอย่างต่อเนื่อง
กล่าวโดยสรุป รากฐานของโลกหล้านี้คือพลังธูปเทียน!
หากแต่สำหรับผู้ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุด ท
