วได้นำคนของตระกูลไป๋เซี่ยงหันตัวเดินออกไปจากตำหนักของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
เป่ยเหมินเวยหรี่ตาทั้งสองข้าง จ้องมองพวกเขาที่เดินจากไปจากด้านหลัง ใบหน้าเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง
“คนตระกูลไป๋เซี่ยงนี่โอหังเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรเลยหรือ ปฏิบัติต่อกษัตริย์เหมือนไม่มีตัวตน!” คำอุทานของลู่เสวียนที่พูดออกมา กลับทำให้แววตาของเป่ยเหมินเวยมืดมัวลงทันที
…
ด้านนอกพระราชวัง ผู้คนตระกูลไป๋เซี่ยงไร้ซึ่งความเข้มแข็งห้าวหาญเหมือนก่อนหน้านี้
เดินออกจากพระราชวังอย่างหน้าม่อยคอตก กลับไปยังตระกูลของตนเอง
“ท่านประมุข…”
เพี๊ยะ!
ไป๋เซี่ยงกงสะบัดหลังมือตบเข้าที่ใบหน้าของไป๋เซี่ยงไท่อย่างแรง ทันใดนั้น หน้าของเขาก็บวมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฟันในปากก็หักไปสองซี่ ผสมกับเลือดที่เขาอมไว้อยู่ในปาก
“เจ้าคนไร้ค่า! สมองทึ่ม!” ไป๋เซี่ยงกงมองเขาด้วยสีหน้าโหดร้าย
