เงาทำตามคำสั่งของเจียงหลี หลังจากที่ทิ้งของที่ควรทิ้งเขาก็รีบถอยไป แต่ทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนไปรวมตัวกับเจียงหลี แต่กลับเปลี่ยนเส้นทางไปยังเรือนรับรองซื่อฟางแทน
แน่นอนว่านี่ก็เป็นคำสั่งของเจียงหลีเช่นกัน นางอยากให้ส่งจดหมายถึงลู่เสวียน ถือเสียว่าไปรับรู้สถานการณ์ทางลู่เสวียนที่กลับมาด้วย
ตอนนี้สถานะของนางช่างละเอียดอ่อนนัก มีเงาคอยจัดการแทนเงียบจะเป็นการปลอดภัยที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้นทหารองครักษ์ในเรือนรับรองซื่อฟางไม่สามารถหาร่องรอยของเงาเจอได้
ในท่าร่างพลางตัว เจียงหลีนับถือที่ลู่เสวียนฝึกฝนเงาออกมาได้อย่างไร บางครั้งทั้งๆ ที่เขายืนอยู่ตรงนั้น แต่เจ้าก็จะไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา
เมื่อดูละครจบ เจียงหลีก็ถึงคราวต้องออกไปจากที่นี่
ในขณะที่นางกำลังเดิน เป่ยเหมินเจวี๋ยก็รีบพาคนเข้ามาพบไป๋เซี่ยงกง
เพียงแต่ว่าตอนนี้ไป๋เซี่ยงเลี่ยกลับชักสีหน้าใส่เขา “เฉิงหวังเสด็จมากะทันหัน ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับ”
ดูเหมือนเป่ยเหมินเจวี๋ยจะไม่ได้ยินความหมายประชดของเขา เพียงแต่เอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้ามาที่นี่ ดูว่าตระกูลไป๋เซี่ยงเกิดเรื่องอันใดขึ้น เผื่อจะมีที่ต้องการความช่วยเหลือ”
“ขอบพระทัยในน้ำใจของฝ่าบาท เรื่องของตระกูลไป๋เซี่ยงกระหม่อมจัดการเองได้ ธุระในเรือนยังมีอีกมากไม่สะดวกรับแขก เชิญเฉิงหวังเสด็จกลับไปเถิด” ไป๋เซี่ยงกงยิ้มเย็นเยียบ น้ำเสียงแข็งกระด้าง
เฉิงหวังเป่ยเหมินเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อ
