ไฟค่อยๆ ลุกลามปราสาททีละน้อย
ไฟไหม้ครั้งใหญ่ของตระกูลไป๋เซี่ยงลุกโชนหลายชั่วโมง แม้แต่ในวังก็ยังตื่นตระหนก เป่ยเหมิน
เวยลุกขึ้นสวมเสื้อผ้ายืนอยู่นอกพระราชวังมองไปที่แสงสีแดงในที่ห่างไกล
ไฟไหม้ครั้งนี้มีที่มาแปลกประหลาดยิ่งนัก แววตาของเป่ยเหมินเวยดำดิ่ง “ถ่ายทอดคำสั่ง ให้เฉิงหวังดูสถานการณ์ที่ตระกูลไป๋เซี่ยง แล้วไปตามคุณชายจิ่งให้มาเข้าเฝ้าข้า”
เจียงหลียืนมองเงียบๆ อยู่ด้านนอกปราสาทตระกูลไป๋เซี่ยง แสงจากท้องฟ้าส่องกระทบใบหน้าเล็กที่แปลกไปของนางจึงทำให้เงาดำเปลี่ยนไปในความมืด
ยิ่งทำให้ตระกูลไป๋เซี่ยงวุ่นวายมากเท่าไหร่รอยยิ้มนางก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น
ทำลายล้างตระกูลไป๋เซี่ยงอย่างนั้นหรือ
ไม่ๆๆ นางเป็นคนอำมหิตขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!
เงายืนอยู่ข้างๆ แล้วมองไปที่นาง แววตาแสดงออกถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน ตอนแรกที่เจียงหลีพาเขามาที่นี่ เขาคิดว่านางจะเข้าไปฆ่าคนข้างในนั้นให้สิ้นซาก แต่กลับไม่คิดว่านางจะมาเพื่อลอบวางเพลิง
นางมองเห็นถึงความสงสัยในแววตาเขาชัดเจน ดังนั้นนางจึงอธิบายให้นางฟัง “เจ้าแน่ใจแค่ไหนว่าเราสองคนสามารถทำลายล้างตระกูลได้”
คำตอบของเขาคือ “สามส่วน”
เงายังจำรอยยิ้มของหญิงสาวในตอนนั้นได้เสมอ “ใช่แล้ว แม้ตอนนี้ยังไม่มั่นใจแน่นอน แล้วทำไมข้าจะต้องเปิดเผยตัวตนด้วย ตอนนี้พวกเขาคิดว่าข้าหนีไปที่อื่นแล้วมิใช่หรือ ใครจะไปรู้ว่าข้าจะกลับมาวางเพลิงทำให้บ้านที่บรรพบุรุษสืบทอดมาไม่รู้ก
