ี่ปีหายไปสักหลัง เสียงตบมือครั้งนี้คงดังมากพอให้ตระกูลไป๋เซี่ยงอับอายขายขี้หน้า”
ใช่สิ!
ตระกูลยิ่งใหญ่ที่สุดในเป่ยโหรว คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนวางเพลิงจนบ้านมรดกสืบทอดเสียหายทั้งหลังเพียงชั่วข้ามคืน
เรื่องนี้ปิดเป็นความลับไม่ได้อีกต่อไป แล้วจะกลายเป็นเพียงเรื่องขบขันในสายตาระชาชีในเป่ยโหรว
แสงไฟสะท้อนในดวงตาของเงา เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่หาดูยาก
“เงา” ทันใดนั้นเจียงหลีที่ชื่นชมความพินาศโกลาหลของตระกูลไป๋เซี่ยงก็ตะโกนเรียก
เงาหันมามองนาง จู่ๆ เงาดำก็พุ่งออกมาจากมือนาง เขายกมือขึ้นรับโลหะแข็งเย็นเฉียบทำให้เขาเห็นป้ายคำสั่งในมืออย่างชัดเจน
“ตราประจำตัวของเป่ยโหรวองครักษ์เงา” เงามองแค่ปราดเดียวก็รู้ถึงที่มาของตราประจำตัวแล้ว
แต่เจียงหลีไปได้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่
เจียงหลีเห็นว่าเขากำลังสงสัยแต่กลับไม่อธิบาย เพราะหรงจิ่งมอบให้นางหลังจากเจอกันครั้งก่อน
บางทีมันอาจเป็นเพียงแค่ให้นางเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ฉุกละหุก
เมื่อมีตราประจำตัวอันนี้ก็จะสามารถท่องดินแดนเป่ยโหรวได้อย่างอิสระทุกที่ทุกเวลา
แต่ทว่าเจียงหลียังไม่เคยได้ใช้มันสักที
ตอนนี้หลังจากวางเพลิงแล้วนางก็โล่งใจขึ้นบ้าง แต่กลับคิดถึงว่าตราประจำตัวใช้อย่างไร “เจ้ากลับไปอีกรอบ เอาตราประจำตัวนี่ทิ้งไว้ที่บ้านตระกูลไป๋เซี่ยง”
เงาหรี่ตาเล็กน้อย เขาเข้าใจถึงแผนการของนาง
เขาไม่ถามอะไรมาก จากนั้นเก็บตราประจำตัวแล้วถอยกลับไปในคว
