เพียงแต่ในตอนนี้เจียงหลีหันหลังให้เหวินเหรินชิ่งชิ่งอยู่ ไม่ได้ทำให้นางสังเกตเห็นจุดนี้ มิฉะนั้นนางจะต้องเกิดความสงสัยในตัวเจียงหลี ‘ทาสสาว’ คนนี้อย่างแน่นอน
“นี่ ยังจะไปอยู่หรือไม่” เหวินเหรินชิ่งชิ่งพูดเร่งเร้า
ลู่เสวียนหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น ปัดเศษหญ้าบนเสื้อผ้าด้วยความโมโห แล้วรีบเดินไปหานาง
“ข้าดูทางเอง” ลู่เสวียนแย่งแผนที่มาจากมือเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
“เจ้า!” ในแววตาของเหวินเหรินชิ่งชิ่งเกิดความโกรธขึ้น
ลู่เสวียนจ้องตาเขม็ง เอาแผนที่มาแล้วก็รีบเดินไปข้างหน้า
เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองเขาจากด้านหลังอย่างหน้าบูดหน้าเบี้ยว แล้วก็กระทืบเท้าอย่างแรง
“องค์หญิงอย่าโกรธไปเลยนะเพคะ องค์ชายของพวกเราก็นิสัยแบบนี้ ทนเห็นคนงามลำบากไม่ได้ งานหนักแบบนี้ ก็ให้เขาทำไปเถอะ” เจียงหลีเอามือไขว่หลัง ยิ้มตาหยีแล้วเดินไปตรงหน้าเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งหันไปมองนาง ความโกรธในแววตาของนางลดลง เพราะคำพูดของเจียงหลี นางมองเจียงหลีอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วถามว่า “เขานิสัยแย่แบบนี้ตลอดเลยหรือ”
เอ๊ะ ลู่เสวียนนิสัยแย่อย่างนั้นรึ
ในใจเจียงหลีรู้สึกน่าขัน มองลู่เสวียน แล้วพูดกับเหวินเหรินชิ่งชิ่งว่า “อืม ก็ไม่ได้แย่มาก กับคนที่ไม่ชอบ เขาจะไม่สนใจ หรือไม่ก็เสียมารยาทใส่ กับคนที่สนใจหรือคนที่ชอบ เขาก็จะค่อนข้างเหมือนเด็กอย่างเห็นได้ชัด ทำนิสัยไม่ดี ไร้เดียงสา”
คนที่ชอบ!
เมื่อเหวินเหรินชิ่งชิ่งได้ยินส
