แรงดึงดูดนั้นหายไปแล้ว ตรงหน้ามืดไปหมด รอบๆ มีลมที่ทำให้เหน็บหนาวไปถึงกระดูกพัดมา เหมือนว่าลมนี้จะไม่ได้มีทิศทางที่แน่นอน มันพัดมาจากทุกทิศทาง ลมพัดแรงจนรู้สึกเจ็บใบหน้า ชายเสื้อก็ถูกพัดจนเกิดเสียง
“ที่นี่คือสุสานโบราณหรือ” ท่ามกลางความมืด เสียงของลู่เสวียนก็ดังขึ้น
เจียงหลีหันไปตามเสียง หาตัวเขาในความมืด “ลู่เสวียนล่ะ”
“ทำไมถึงได้มืดจัง!” ในตอนนี้เสียงของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง ก็ดังขึ้นข้างหลังเจียงหลี
รู้สึกว่าทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลจากตัวเอง เจียงหลีก็ไม่ได้รีบร้อน ตาใช้มองไม่ได้ นางก็ค่อยๆ ปล่อยพลังจิตไปค้นหาสถานที่ๆ มืดมิดแห่งนี้
ลมที่หนาวเหน็บไปถึงกระดูก สุสานโบราณที่มืดมิดให้ความรู้สึกที่เยือกเย็น
เพียงแต่ในเมื่อที่นี่คือสุสานโบราณ ทำไมถึงได้มีลมแรงเช่นนี้
ตามพลังจิตที่ปล่อยออกไป เจียงหลีเห็น ‘เงา’ ที่เลือนรางในความมืด นางเงยหน้ามองแล้วเห็นบางสิ่งบางอย่างห้อยอยู่ข้างบน ทันใดนั้นนางก็หรี่ตา แล้วดีดพลังวิญญาณออกจากปลายนิ้ว พุ่งตรงไปยังสิ่งๆ นั้น
ตู้มมม!
วัตถุที่ถูกยิง ทันใดนั้นก็เกิดเปลวไฟขึ้นมา ทำให้ความมืดมิดตรงหน้าของทั้งสามคนหายไป เปลวไฟนี้จากหนึ่งดวงแยกออกเป็นสี่ดวง แล้วก็พุ่งแยกออกไปสี่มุม
ในตอนที่มุมทั้งสี่ไฟลุกขึ้น เปลวไฟดวงนั้นในตอนแรกก็ค่อยๆ ดับไป
แสงไฟส่องสว่างทั่วพื้นที่แห่งนี้
ตามองเห็นได้แล้ว ทั้งสามคนเพิ่งรู้ว่าพวกเขาอยู่ในถ้ำที่กว้างใหญ่แห่งหนึ่ง และใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา
