นหันไปมอง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งสวมชุดที่เรียบง่ายสีม่วงเข้ม เผยให้เห็นรูปร่างที่มีเสน่ห์น่าสนใจ เดินมาหาพวกเขาอย่างช้าๆ
วันนี้ การแต่งตัวของนางไม่ได้สูงส่งเหมือนปกติ แต่ดูองอาจ
ไม่รู้ว่าทำไมลู่เสวียนถึงรู้สึกว่าเหวินเหรินชิ่งชิ่งที่เป็นแบบนี้ดูสบายตากว่ามาก
“พวกเจ้ามาแล้ว” เหวินเหรินชิ่งชิ่งหยุดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาทั้งสองคน สายตามองไปยังเจียงหลี “เจ้าก็ไปด้วยหรือ”
“ฮึ ไม่ได้รึไง” เจียงหลียิ้มเยาะ
“ข้าไปไหน นางก็ต้องไปด้วย” ลู่เสวียนพูดแทรกขึ้นอย่างเผด็จการ
ท่าทางยังคงไม่เป็นมิตร
เหวินเหรินชิ่งชิ่งขมวดคิ้ว มองลู่เสวียนอย่างเย็นชา แล้วพูดกับเจียงหลีว่า “ข้าไม่รู้ว่านายท่านของเจ้า จะมีความสามารถปกป้องเจ้ารึเปล่า สำรวจโบราณสถาน ไม่ใช่การมาเที่ยวเล่นฆ่าเวลานะ เมื่อวานข้าก็บอกแล้วว่าไม่มีใครรับรองได้ว่าข้างในมีอะไร ถ้าเจ้ายังยืนยันที่จะเข้าไป ในตอนที่สุดความสามารถแล้ว ข้าจะคอยดูแลให้ ถ้าหากเกินขอบเขตความสามารถของข้า ข้าก็ทำได้เพียงปกป้องตัวเองเช่นกัน” พูดจบ นางก็มองไปยังลู่เสวียน ชัดเจนมากว่าคำพูดนี้นางพูดให้ลู่เสวียนฟัง
“เจ้าไม่ต้องมาเป็นห่วงข้า” ลู่เสวียนพูดถากถาง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งพูดอย่างเย็นชาว่า “เช่นนั้นดีที่สุดแล้ว พวกเจ้าเป็นแขก การดูแลพวกเจ้าถือเป็นมารยาท ถ้าหากพวกเจ้าไม่ต้องการ ก็ดีเหมือนกัน”
พูดจบ นางก็หันตัวเดินไปทางอื่น เหมือนว่ายังต้องเตรียมอะไร
รอนางไปแล้ว เจียงหลีถึงพูดกับล
