ู่เสวียนว่า “เหวินเหรินชิ่งชิ่งนี่ใช้ได้นะ” อย่างน้อยคำพูดของนางก็ฟังรื่นหู ไม่เสแสร้งแกล้งทำ
“ใช้ได้ตรงไหน! ก็แค่ผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองถูกเสมอ” ลู่เสวียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงหลีเลิกคิ้วแล้วมองเขา ถอนหายใจแล้วส่ายหัว
“ฮ่าๆๆ หยวนหวัง ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง” เสียงหัวเราะดังขึ้น เจียงหลีจำเสียงนี้ได้ว่าคือชายคนที่เป็นตัวแทนตระกูลไป๋เซี่ยงเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังวันนั้น
ลู่เสวียนก็จำเขาได้ รีบเก็บสีหน้า แล้วทำตัวปกติ
ในตอนที่พวกเขาหันไปมาเขา เหวินเหรินชิ่งชิ่งก็เหมือนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของทางนี้ หันกลับไปมอง แววตาเป็นประกาย หยิบกระเป๋นเดินทาง แล้วเดินไปหาทั้งสองคน
เจียงหลีเห็นคนตระกูลไป๋เซี่ยงที่เจอกันในวันนั้นแล้ว แต่ว่าสายตาของนางกลับถูกสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาดึงดูด ไป๋เซี่ยงไท่…ไป๋เซี่ยงเลี่ย…
โอ้โห ตั้งนานไม่ปรากฏตัว พอปรากฏตัว คนที่มีเรื่องขัดแย้งกับนางทั้งสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันเลย
เพียงแต่…
เจียงหลีขมวดคิ้วอย่างสงบเยือกเย็น ทำไมเจอกับไป๋เซี่ยงเลี่ยครั้งนี้ พลังลมปราณในตัวของเขาถึงเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก แล้วเหตุใดไม่ได้ดูซื่อๆ เหมือนเมื่อก่อน
