น้าของนาง คนในกระจก ยังคงสะท้อนเป็นใบหน้าของนาง ไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่เล็กน้อย
แต่ทว่า หลังจากใจนางคิดถึงใบหน้ามากมาย นางมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของตนเองในกระจก
ใบหน้านับไม่ถ้วนเปลี่ยนแปลงอยู่ในกระจก มีทั้งงามและไม่งาม มีแก่เฒ่าและมีอ่อนเยาว์ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นผู้หญิง ไม่มีใบหน้าของชายหนุ่ม “ทำไมถึงมีแต่ของผู้หญิง” หลังจากแปลงกลับมาเป็นตนเอง เจียงหลีถามอย่างสงสัย
เซ่าตี้เก็บกระจก แล้วอธิบายเพียงประโยคเดียว “เชียนเหยียนจะเปลี่ยนแปลงตามเพศของผู้ใช้งาน”
“อืม” เจียงหลีเบ้ปาก
สิ่งนี้นับเป็นสิ่งของวิเศษ ถือว่าฝ่าฝืนกฎของสวรรค์มากแล้ว
หลังจากหายตื่นเต้นจากที่ได้รับเชียนเหยียนแล้ว เจียงหลีก็โผเข้าอ้อมกอดเขาใหม่ หยอกเย้าชายหนุ่มอีกไม่กี่ประโยค ก็หลับไป
…
ทางด้านคณะทูตจากเป่ยโหรว ไม่ได้หยุดพักที่อาณาจักรจยาเซียนนาน
หลังจากที่เจียงหลีตอบตกลงให้ลู่เสวียนไปยังเป่ยโหรว จงเจิ้งเหยี่ยก็ใช้โอกาสนี้พูดถึงเรื่องที่จะกลับอาณาจักรตนเอง สำหรับเรื่องนี้ แน่นอนว่าเจียงหลีไม่ได้ขัดขวาง ยังจัดงานเลี้ยงส่งใหญ่โตให้กับพวกเขาอีก
แต่ทว่า ไป๋เซี่ยงไท่นั้นไม่รู้ว่าเขารู้สึกขายหน้าหรือไม่ แม้แต่งานเลี้ยงส่งยังไม่มาปรากฏตัว
คณะทูตจากเป่ยโหรวเดินทางกลับไปแล้ว ภายในกลุ่มคณะยังมีหยวนหวังลู่เสวียน องครักษ์และบ่าวรับใช้ติดสอยห้อยตามไปด้วย ทั้งคณะร่วมพันคน เมื่อรวมกันคงประมาณสองพันคน ขบวนคนที่ยิ่งใหญ่มุ่งหน้าไปทางเมือง
