เจ้ามีนามว่าอะไร” เจียงหลีปล่อยมือจากคางนางและยืนขึ้นถามนาง
“ข้าน้อยมีนามว่ามั่วฉุน”
เจียงหลีพยักหน้า “มั่วฉุนหรือ เป็นชื่อที่ดี ต่อจากนี้ไป เจ้ามาอยู่ข้างกายข้า มาเป็นนางกำนัลให้ข้า”
ดวงตามั่วฉุนแสดงออกถึงความดีใจอย่างมาก รีบก้มศีรษะลงกับพื้น “ขอบพระทัยในความเมตตาของฝ่าบาทเพคะ!”
“จักรพรรดินีทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ไป๋เซี่ยงไท่อดที่จะเปิดปากพูดไม่ได้ เขาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
เจียงหลีหันกลับมองที่เขาและยิ้มเยาะ “ข้าหมายความว่าอะไรน่ะหรือ ที่นี่คืออาณาจักรจยาเซียน และเป็นวังหลวงของข้า ข้าเป็นจักรพรรดินีของที่นี่ ข้าอยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องบอกกล่าวกับใคร”
“เจ้า!” พลังวิญญาณของไป๋เซี่ยงไท่เริ่มปรากฏตัว และวิญญาณยุทธ์ได้ถูกปลดปล่อยออกมาทันที
“ไป๋เซี่ยงไท่!” จงเจิ้งตกใจจนลุกขึ้น อยากจะห้ามความมุทะลุของเขา
แต่ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะยื่นมือออกไป ก็ได้ยินเพียงสั่นสะเทือนจนทำให้ต้องร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดไปจนถึงทรวง…
“กล้าทำตัวกำเริบต่อหน้าข้า! ใครจะไว้หน้าเจ้า!”
หลังจากเสียงตำหนิดังขึ้น ร่างกายของไป๋เซี่ยงไท่ราวกับโดนโจมตีทันที ร่างกายเขากระเด็นไปที่เสาด้านหลังของตำหนัก วิญญาณยุทธ์ที่ปลดปล่อยออกมาพลันมลายหายไป เสียงของกระดูกร้าวดังขึ้น ที่ปากของเขามีเลือดพุ่งออกมา โดยไหลหยดตั้งแต่เสาลงสู่พื้น
จงเจิ้งเหยี่ยมองไปที่เจียงหลีอย่างตกตะลึง ที่แท้นางแข็งแกร่งถึงเพียงนี้! เพียงแค่เสี
