ไปยังดวงตาของไป๋เซี่ยงไท่ด้วยจิตสังหาร
เจียงหลีไม่ได้สนใจท่าทีที่กำเริบของไป๋เซี่ยงไท่ แต่กลับมองไปที่นางรำคนนั้น และเอ่ยปากอย่างช้าๆ “เจ้ามานี่”
ดวงตานางรำเริ่มมีความหวัง รีบคุกเข่าคลานไปหาเจียงหลี เมื่อไปถึงขั้นบันไดจึงได้หยุด ในเวลานั้น เจียงหลียืดตัวขึ้น ค่อยๆ เดินลงขั้นบันได และยืนอยู่ตรงหน้านาง
“ฝ่าบาท…” นางรำเงยหน้าขึ้นและพูดเสียงสั่น
เจียงหลีเหลือบสายลงต่ำและมองไปที่นาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครจะต่อต้านได้ “ดึงผ้าคลุมที่หน้าออก”
“เพคะ” นางรำไม่ขัดขืน ทำตามคำสั่งโดยดึงผ้าคลุมหน้าออก ปรากฏให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง นางมีใบหน้าที่งดงามและอ่อนโยน รูปร่างหน้าตาถือว่าสวยระดับปานกลาง
เมื่อเห็นใบหน้าของนาง แววตาของไป๋เซียงไท่ก็ยิ่งร้อนร้นมากขึ้น
“เป็นหญิงงามจริงๆ” เจียงหลีก้มตัวลง ยื่นมือไปจับคางนางขึ้นอย่างช้าๆ
ใบหน้าที่งดงามและความมีเสน่ห์ที่เกียจคร้านเข้าประชิด แต่กลับมีความน่าเกรงขามของราชาที่เหนือคนทั้งปวง ตอนที่คางของนางถูกจักรพรรดินียกขึ้น ในใจของนางรำเกิดความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นางมองไปยังจักรพรรดินี ดวงใจคล้ายจมดิ่งไปในร่างกายนาง
เจียงหลีไม่ได้มองว่านางรำคิดอย่างไร แต่มองคล้ายกับกำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่า มองไปบนใบหน้านางอย่างละเอียด พูดพึมพำกับตัวเอง “สวยขนาดนี้ ต้องเก็บไว้ข้างกายสิ จะยกให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร”
“ฝ่าบาท…” นางรำเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ
“
