ข้ายอมแพ้!
คำพูดสามพยางค์ของเฉียนจวิ้นนี้ค่อนข้างมีพลัง
บางที อาจเป็นเพราะวันนี้เขาประสบกับเหตุการณ์ต่างๆ มากมายจนทำให้เขาปล่อยวาง สำหรับเขาแล้วมันไม่สำคัญว่าซีเฉียนจะตกเป็นของใคร แต่สิ่งที่สำคัญคือเขาจะลากบิดาอันเป็นที่รักและน้องชายที่แสนดีลงนรกไปด้วยกัน
เจียงหลีหันไปมองเขาด้วยแววตาที่ชื่นชมอย่างเปิดเผย “หากตอนที่เราทั้งสองรู้จักกัน เจ้าเป็นเช่นนี้ บางทีเราอาจจะเป็นเพื่อนกันก็เป็นได้”
เฉียนลี่ชะงักและมองไปที่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของนางด้วยอารมณ์ที่สับสนในใจ
“เจียงหลี! อย่าฆ่าข้า! ได้โปรด อย่าฆ่าข้า! ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่ต้องการบัลลังก์แล้ว! ขอเพียงแค่เจ้าไว้ชีวิตข้า” ทันใดนั้น เฉียนจวิ้นคุกเข่าลงกับพื้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างมากและร้องขอชีวิตจากเจียงหลี
เขาเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าดีและตอนนี้เขาไม่สามารถพลิกกลับมาชนะ หากอยากมีชีวิตรอด ก็ต้องขอร้องเจียงหลีเท่านั้น
เจียงหลี จ้องมองไปที่เฉียนจวิ้นและพูดอย่างดูแคลนว่า “เป็นองค์ชายเหมือนกัน แต่เจ้าดูห่างชั้นจากเขานัก”
“เฉียนจวิ้น!” โจวยวนตะโกนเสียงแหลม
เขาจะมาคุกเข่าร้องขอความเมตตาได้อย่างไร!
ยิ่งไปกว่านั้นคือมาขอร้องศัตรูของนาง
หลังจากนั้น เสียงของนางทำให้เฉียนจวิ้นรู้สึกตัว ชี้ไปที่นางและพูดกับเจียงหลีว่า “นางมีความแค้นกับพวกเจ้า แต่ข้าไม่มี”
เฉียนจวิ้นหวาดกลัว!
เขายอมรับแล้ว ยอมรับแล้วว่าเขากลัวเจียงหลี เขาทั้งอิจฉาและหวาดกลัวเจียงหลี ณ
