ณ เมื่องอู่อิ๋น หญิงสาวและชายหนุ่มหน้าตาโดดเด่นเดินเล่นอย่างสบายใจ
เจียงหลีมองเด็กหนุ่มด้านข้างอย่างหมดคำพูด คิดไม่ออกว่าทำไมตนถึงยอมตกลงให้เขามาด้วยอย่างรวดเร็วเช่นนี้ “บอกมาซิ เจ้าตามข้ามาทำไม”
“ปกป้องพี่” ลู่เสวียนตอบอย่างหนักแน่น
มุมปากของเจียงหลีกระตุกและพูดอย่างรังเกียจว่า “ข้าต้องการให้เจ้าปกป้องด้วยหรือ” โดยยังไม่ต้องพูดถึงการฝึกฝนของนางเอง ลู่เสวียนก็เทียบไม่ได้แล้ว ก็มีเงาคอยปกป้องอย่างลับๆ และยังมีมหาเทพตี้จวินตามปรากฏตัวยู่ทุกที่ทุกเวลา
ใครที่ลู่เสวียนสามารถเอาชนะได้บ้าง
เด็กคนนี้มีแผนการอื่นอย่างแน่นอน “อย่าบอกว่าเพราะโจวยวนนะ” เจียงหลีลองเชิงถาม
ใครจะคาดเดาออกว่าลู่เสวียนจะหยุดเดินและมองนางอย่างเย็นชาแล้วพูดเสียงเบาว่า “ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนาง”
เจียงหลีขมวดคิ้วและถอนหายใจในใจ แม้จะรู้ว่าระหว่างสองคนนี้จะไม่มีทางเป็นไปได้ แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าชอบนางหรือไม่”
“ชอบคือความรู้สึกเช่นไร” ดวงตาของลู่เสวียนสับสนเล็กน้อย
“แล้วเจ้ารู้สึกกับโจวยวนเช่นไร” เจียงหลีถามต่อ
ลู่เสวียนไม่ตอบ แต่กลับมองไปที่โรงน้ำชาข้างถนน เจียงหลีมองตามและพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ไปกันเถอะ ไปนั่งร้านนั้นกัน อีกประเดี๋ยวเฉียนลี่จะเข้าเมืองจากทางนี้ พวกเรารอดูการแสดงกันเถอะ”
นางออกเดินทางเพียงเพื่อทำตามสัญญาว่าจะมอบชัยชนะให้กับเฉียนลี่และปล่อยให้เขากลับอาณาจักรอย่างสง่างาม
ส่วนเซียวเซียวได้บอ
