กเรื่องนี้กับฮ่องเต้ซีเฉียนและเฉียนจวิ้นอย่างชาญฉลาดไว้ก่อนล่วงหน้าแล้ว พวกเขาจะจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับเช่นไรให้กับเฉียนลี่ นางเฝ้ารอดูอย่างใจจดใจจ่อ
เท่าที่นางรู้มา คนที่เฉียนลี่จัดเตรียมเพื่อลอบวางยาก็กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่
อย่างไรก็ตาม ละครน้ำดีกำลังจะเริ่มต้นขึ้น นางรอคอยที่จะได้เห็นฉากพ่อลูกของราชวงศ์ซีเฉียนเข่นฆ่าซึ่งกันเอง โดยเจียงหลีไร้ซึ่งความสงสารกับคนของตระกูลนี้
ทั้งสองเข้าไปในโรงน้ำชาและเลือกที่นั่งข้างหน้าต่างแล้วนั่งลง
ขณะที่นั่งรออยู่นั้น นางมองไปที่ลู่เสวียนด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น
ลู่เสวียนที่ถูกนางจับจ้องจนขนลุก ก็ตอบอย่างอึดอัดว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ไม่รู้หรือ นี่มันคำตอบบ้าอะไรกัน!” เจียงหลีมองเขาอย่างดูแคลน
ลู่เสวียนจมปลักอยู่กับความทรงจำที่มี “พอนางมาติดพันข้า ข้าก็รำคาญ เมื่อไม่ได้พบเจอนาง ก็คิดถึงบ้างเป็นครั้งคราว ท่านแม่ของนางฆ่าตัวตาย ความเข้าใจผิดที่นางมีต่อข้า ข้าก็ขี้เกียจอธิบาย เพราะข้ารู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าอธิบาย นางจะคิดเช่นไรก็แล้วแต่นาง อีกเรื่อง ข้าไปที่นั่นเพื่อฆ่าคนจริงๆ ระหว่างที่อยู่ในสถาบันไป๋หยวน การเป็นปฏิปักษ์และเจตนาฆ่าในขณะที่สอบวัดผลของนาง ทำให้ข้ารู้สึกว่านางไม่ใช่โจวยวนที่ข้ารู้จัก ความบาดหมางระหว่างนางกับข้า ใครจะพูดให้กระจ่างได้เล่า เอาเป็นว่านางต้องการฆ่าข้า ข้าคงไม่ยืนนิ่งๆ ให้นางฆ่าข้าได้หรอก”
เมื่อได้ยินเพียงเท่านี้ เจีย
