เท่านั้น”
เป็นเพียงร่างอวตารเท่านั้น!
ความโกรธในใจของตี้จวินราวกับเสียงคำรามของสัตว์ดุร้าย เขากลับพ่ายแพ้ให้กับร่างแยก!
เจียงหลีจ้องมองเขาอย่างมึนงง โดยมองเห็นทั้งแววตาของความเกรี้ยวโกรธที่อดกลั้นเอาไว้และความเย็นชาก่อนที่จะระเบิดอารมณ์ออกมา
ทันใดนั้น นางก็หัวเราะ “คิกคิก” ขึ้นมา
รอยยิ้มของนางทำให้น้ำแข็งในดวงตาของเขาละลาย ดวงตาของเขาลึกจนมองไม่เห็น และสงสัยว่าทำไมนางถึงหัวเราะ เพราะเขาพูดแทงใจดำนางหรือ
หงุดหงิด!
ความหงุดหงิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้เขาโมโห
“ท่านกำลังหึงตัวท่านเองอยู่จริงๆ ด้วย” เจียงหลียิ้มอย่างมีความสุข
แต่ตี้จวินกลับแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาดูแย่มาก
“ไม่ว่าท่านจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม ท่านก็มิอาจปกปิดมันได้ ท่าน…” เจียงหลียื่นมือออกไปจับฝ่ามือใหญ่ของเขาและมองเขาด้วยดวงตาที่สดใส แล้วพูดอย่างช้าๆ และจริงจังว่า “ตกหลุมรักข้าเสียแล้ว”
รักหรือ
รักคืออะไร!
เขาชักมือกลับทันทีและมองไปที่หญิงสาวซึ่งกำลังยิ้มอย่างโอ้อวดให้กับเขาอย่างไร้ความรู้สึก
“ท่านโกรธและอึดอัด เพราะท่านคิดว่าความทรงจำระหว่างข้ากับท่านเป็นของร่างแยกลู่เจี้ย มิใช่ของท่าน” เจียงหลีพูด
“หุบปาก! ” เขาเตือนด้วยความโกรธ
“ข้าไม่! ” เจียงหลียกคางขึ้นและมองเขาอย่างท้าทาย
“ข้าจะฆ่าเจ้า” ตี้จวินสบถคำพูดเย็นชาออกจากปาก
เจียงหลียิ้มอย่างเฉยเมย “ฆ่าเถิด หากฆ่าข้าแล้ว ท่านจะรู้ใจตัวเอง ท่านก็ลงมือฆ่าข้าได้เลย”
“เจ้าคิดว่าข้า
