็ไร้ประโยชน์!
“เมื่อหรงอวี้ได้ยินคำว่า ‘เสพสังวาส’ สายตาของเขาก็ร้อนขึ้นทันใด แม้ว่าเขาจะไม่สามารถช่วยชีวิตของจักรพรรดินีได้ หากเขาได้ลิ้มรสของจักรพรรดินีก่อน คิดๆ แล้วก็รู้สึกปลาบปลื้มเหมือนถูกกัดกินวิญญาณและกระดูก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นั้นคือสิ่งที่หรงจิ่งต้องการ แต่เขากลับได้มัน!
ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นและรอไม่ไหว
“หรงอวี้”
เสียงของหรงเทียนเผิงดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
“นายท่าน”
หรงอวี้รีบข่มอารมณ์
“รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องทำเยี่ยงไร” หรงเทียนเผิงมองเขาอย่างเฉียบขาด
หรงอวี้พยักหน้าอย่างรีบร้อน
“ดีมาก หลังจากที่เจ้าทำสำเร็จ จงส่งสัญญาณมา พวกข้าจะรออยู่นอกวังและเห็นสัญญาณของเจ้า ก็จะเข้าโจมตีพระราชวังและควบคุมวัง” หรงเทียนเผิงกล่าว
“รับทราบ นายท่าน หรงอวี้จะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน”
“เอาละ อย่ารอช้า เจ้ารีบกลับไปก่อน เพื่อที่นางจะได้เรียกตัวเจ้าโดยเร็วที่สุด” หรงเทียนเผิงโบกมือและปล่อยให้หรงอวี้กลับไปที่พระราชวัง
หรงอวี้รู้ว่าหรงเทียนเผิงกังวลมาก แท้จริงแล้วเขาเองก็กังวลมากเช่นกัน
หลังจากที่เจียงหลีบอกว่า จะพิจารณาให้เขาไปรับใช้ หัวใจของเขาก็ระส่ำระสายอยากก่อเรื่อง ร่างที่น่าหลงใหลของจักรพรรดินี จะทำให้เขานึกถึงนางบางครั้ง
แต่เขาไม่คาดว่าความโชคดีจะมาเร็วขนาดนี้
เขาเพิ่งกลับเข้ามาในวังไม่ทันไร สารจากวังก็เรียกให้เขาไปที่วังจักรพรรดินีเพื่อรับใช้ในค่ำคืนนี้
