าสให้นางได้เข้าใกล้เขาอีก
แปดวันต่อมา มีข่าวคราวของซีเฉียน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน อยู่ๆ อาณาจักรซีเฉียนก็เกิดโรคระบาดขึ้นอย่าง ไม่มีสาเหตุ โรคนี้ระบาดแค่ในซีเฉียน แพร่กระจายไปในซีเฉียนอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นสูง หรือว่าประชาชนธรรมดาๆ ก็หนีไม่พ้น
เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้แผนการของซีเฉียนที่เตรียมจะบุกโจมตีราชวงศ์จยาเซียน ก็เลยต้องล่าช้าไป
เมื่อรู้ข่าว เป็นธรรมดาที่เจียงหลีจะไม่สงสารและเห็นใจ นางไม่ใช่แม่พระ ยังไม่ถึงเวลาที่น้องต้องรับผิดชอบและเห็นใจประชาชนของซีเฉียน ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือพวกคนชนชั้นสูงของซีเฉียนเหล่านั้น
หลังจากที่ทราบข่าว นางก็แค่ยิ้ม “เกิดขึ้นช่วงนี้ก็ดี ข้าจะได้มีเวลาจัดการกับหนูในบ้าน”
บนท้องฟ้าในดินแดนซีเฉียน เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ห่อเหี่ยว เมฆครึ้มปกคลุม ไม่เป็นมงคลอย่างมาก
ยิ่งไม่ต้องพูด เพราะว่าโรคระบาดทำให้ผู้ประสบภัยไม่มีบ้านอยู่
“แท้จริงแล้วคนของซีเฉียนทำอะไรให้ตี้จวินขุ่นเคืองกันแน่” อวี้ฉีพูดอย่างหยอกเย้า
เขาและตัวของเสินอวี่ ซ่อนอยู่ในเมฆ มองดูอาณาจักรซีเฉียนจากด้านบนลงมา
คนที่มีพลังขั้นนี้อย่างพวกเขา มีประสบการณ์มาก เห็นความเป็นความตายจนชิน สำหรับเรื่องที่ซีเฉียนเผชิญอยู่ ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังแหย่ตี้จวินของพวกเขาเล่น
“เหมือนว่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง” เสินอวี่พูดออกมาอย่างประหลาดใจ
