คลุมไปยังหัวของเจียงหลี
หลังจากนั้นชั่วพริบตา ดวงตาของเขาก็เปล่งแสงออกมา “นึกไม่ถึงว่าจะเป็นวิญญาณตี้จี๋!” เขาค่อยๆ หรี่ตาทั้งสองข้างลง มีความสงสัย แล้วก็ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย เป็นใครกัน ที่ถูกทำลาย ที่ถูกบังคับให้สิงร่าง
ในที่สุด กลับเอาเปรียบสาวน้อยคนนี้
เขาเก็บแสงที่กลางฝ่ามือกลับมา เงียบสนิทแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ และไม่คิดจะบอกความจริงของวิญญาณอีกดวงกับเจียงหลี ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้คุ้นเคยกัน
คืนนี้ผ่านไปอย่างสงบ
ตามที่เจียงหลีพูด ว่านางจะไม่ทำอะไร ก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น
ในตอนที่ฟ้าสว่าง ค่ำคืนหายไป ร่างกายของเขาที่ถูกเจียงหลีกอดทั้งคืน ค่อยๆ โปร่งใส แล้วหายไปในอ้อมกอดของเจียงหลี
เขาไปแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาหายไป ได้มีน้ำตาไหลออกมาจากตาของเจียงหลี
สาวน้อยที่อยู่บนเตียง ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น
ที่จริง นางตื่นนานแล้ว เพียงแต่ทำใจไม่ได้ที่จะจากจากอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้น
เจียงหลีลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตา กลับมามีท่าทางของจักรพรรดินี
“สาวใช้ ล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมเข้าราชสำนัก”
ลู่เจี้ย ท่านจะมาอีกเมื่อใด
เจียงหลีไม่ได้หวังให้ยิดัมของลู่เจี้ยมาหานางทุกคืน
ดังนั้น ถึงแม้ว้าเจ็ดวันต่อมา เขาไม่มาปรากฏตัวเลยก็ตาม นางไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก ที่ทำให้นางปวดหัวมีอยู่อย่างเดียวก็คือเจอกันครั้งหน้า นางจะยุยงเขาอย่างไรให้เขาละทิ้งความคิดที่จะฆ่านาง จะได้ถือโอก
