ไซว่แห่งซีเฉียนคนนั้นที่ตายไปแล้วอยากทำ เจียงหลีทำได้แล้ว
“ถอยไปอีก” เจียงหลีตะโกน
ฟึบๆๆ
หลี่ชังก้าวถอยหลังติดกันสิบก้าว แล้วถึงค่อยๆ หยุดลง เขามองเจียงหลีด้วยใบหน้าซีดเซียว หวาดกลัวจนเส้นเลือดขึ้นตาแล้ว
ทหารพันคนของซีเฉียน ตอนนี้เงียบเป็นเป่าสาก ถูกพลังอำนาจนี้ปกคลุมอยู่ ทำได้เพียงทำตามที่จักรพรรดินีสั่ง
ถอยหลังไปทีละก้าวๆ ถอยออกไปจากดินแดนของสุ่ยหัน
ตูม ตูม ตูมมม!
พลังอำนาจที่มองไม่เห็น ทำให้เกิดเสียงฟ้าร้องบนฟ้า ราวกับเสียงกลองรบตอนกลางวัน
คนของซีเฉียน ถูกข่มเหงพ่ายแพ้จนไม่เหมือนกับทหาร
เจียงหลีเดินหน้าต่อไป ท่าทางของนางไม่เร็ว แต่ทุกๆ ก้าวกลับมีพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ พื้นดินค่อยๆสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก้อนหินก้อนเล็กๆ ที่กระเด้งไปมาอยู่บนพื้น ค่อยๆ ลอยขึ้นมาอยู่รอบๆ ตัวเจียงหลี
คนของราชวงศ์จยาเซียนตามอยู่ข้างหลังติดๆ เจียงเฮ่าไม่ลืมที่จะหิ้วหลิงไซว่แห่งซีเฉียนคนนั้นมาด้วย
ที่ๆ ห่างออกไปหนึ่งลี้ ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึง
ในตอนที่เท้าเจียงหลีเหยียบอยู่บนดินแดนที่มาบรรจบกันของทั้งสองประเทศ ยิ้มออกมาอย่างหยอกเย้า นางมองไปยังกองกำลังของซีเฉียนเหล่านั้นที่ถูกนางบังคับให้ถอยเข้าสู่ดินแดนซีเฉียน ดวงตาที่สดใสเปล่งแสงแวววาวออกมา “ผู้ที่รุกรานจยาเซียนของข้า ต้องตายสถานเดียว! กลับไปบอกฮ่องเต้แห่งซีเฉียน ให้เขาล้างคอให้สะอาดๆ รอข้ามา”
ตู้มๆๆ!
ทันใดนั้น แผ่นดินก็สั่นสะเทือน ก้อนหินบนพื้นมากมาย รวมกั
