ม่ทัน
คนอื่นๆ มองออกไปนอกกำแพงโดยสัญชาตญาณ ความตกใจและความหวาดกลัวในแววตา สะท้อนร่างที่สูงและอรชรอ้อนแอ้นออกมา
นางยืนอยู่บนรถรบ ในมือดึงคันธนู สีหน้าเย็นชา เผยให้เห็นอำนาจของราชาออกมา
หนี! รีบหนี!
ความคิดที่จะหนี เกิดขึ้นในใจของพวกเขา ไม่ลังเลเลยสักนิด และก็ไม่ต้องปรึกษากัน พวกเขาต่างพากันวิ่งลงมาที่ด้านล่างกำแพงเมือง
เจียงหลีเก็บคันธนูยาว ยกมือขึ้นชี้ไปยังกำแพงเมือง แล้วออกคำสั่งกับกองทัพว่า “ฝ่ากำแพงเมือง บุกเข้าไปในเมืองซู่หยวน ฆ่าทหารซีเฉียนทุกคนที่เจอ”
“ฝ่าบาท แล้วทหารที่ยอมจำนนล่ะพ่ะย่ะค่ะ” ผู้บังคับบัญชาทหารซีฝางขอคำสั่งจากเจียงหลี
เจียงหลียิ้มอย่างเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชาว่า “จัดการให้หมด”
ในสงคราม มีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรในการไม่ฆ่าทหารที่ยอมจำนน แต่ว่านางจะให้พวกเขามีโอกาสยอมจำนนไหมล่ะ
การสังหารตลอดทางที่ผ่านมา ประชาชนที่โชคร้ายที่ทั้งตายและบาดเจ็บด้วยน้ำมือของทหารซีเฉียน ยังไม่นับชีวิตอีกนับไม่ถ้วน ต้องมีคนชดใช้
ในตอนที่ทหารซีเฉียนเหล่านี้ฆ่าประชาชนชาวสุ่ยหันคนแรก ก็ได้กำหนดจุดจบของพวกเขาในวันนี้แล้ว
คำตอบของเจียงหลี ทำให้ผู้บังคับบัญชาทหารซีฝางเหน็บหนาวในใจ เขามองจักรพรรดินีที่อยู่ใกล้มาก รอยยิ้มที่เยือกเย็นบนใบหน้าที่เย็นชาของนาง ทำให้เขารู้สึกกลัวนางเป็นครั้งแรกจริงๆ จากใจ
“ขอรับ ฝ่าบาท!” ชั่วพริบตาเดียว เขาก็ได้จัดการกับความรู้สึกในใจของตัวเองไปหมด เขาเข้าใจความห
