่พึ่ง ทำได้แค่ต้องออกมาแบกรับภาระที่หน้าที่หนักอึ้งของโลกใบนี้ด้วยความเต็มใจยอม
เขาพูดว่าหนานฮวง เป็นของขวัญที่เขาให้นางไม่ทัน
เช่นนั้น นางก็ต้องไปเอาของขวัญชิ้นนี้กลับมาด้วยตัวเอง!
ดวงตาที่สงบและแวววาวของเจียงหลี เหมือนว่ามีบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างช้าๆ
ฆ่ามันนน!
ฆ่ามันนน!
กองทัพจยาเซียน ทหารสุ่ยหันที่เปลี่ยนไป สังหารทหารซีเฉียนที่กำลังวุ่นวายจนแพ้ย่อยยับ การขาดผู้บังคับบัญชาในแต่ละขั้น คำสั่งของแม่ทัพใหญ่ส่งไปไม่ได้
แม้ว่าจะมีกฎว่าถ้าผู้บังคับบัญชาตาย ให้รองผู้บังคับบัญชาขึ้นมาสั่งการ แต่ว่าก็ถูกกองทัพจยาเซียนเข้าจู่โจมทันที
…
นอกเมืองซู่หยวน มีคนๆ หนึ่งขี้ม้าหนีไปอย่างรีบร้อน
“โฮกกกก!”
ทันใดนั้น ในอากาศก็มีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายขึ้นมา วิญญาณยุทธ์ที่ใหญ่มหึมาปรากฏตัวอยู่บนหัวของเขา กรงเล็บที่แหลมคมนั้นยื่นออกมา จับเขาขึ้นมาจากม้า ลอยอยู่กลางอากาศ
“อ้ากกก!”
ท่ามกลางการดิ้นรนต่อสู้ ผ้าคลุมบนตัวของเขาร่วงลงมา เผยให้เห็นใบหน้า เขาอยากจะปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของตัวเอง แต่กลับรู้สึกว่าพลังวิญญาณของตัวเองเหมือนถูกควบคุมไว้ ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้
“ส่งคนไปบอกฮ่องเต้แห่งซีเฉียน ถ้าหากไม่ชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นในหลายๆ เมืองของข้า ข้าก็จะสังหารแม่ทัพของเขาที่ส่งมาจัดการสุ่ยหัน สังหารไปถึงเมืองอู๋เขิ่นของเขา!”
น้ำเสียงของเจียงหลี เหมือนกับเสียงฟ้าผ่ากลางอากาศ ดังไปทั่วบริเวณรอบๆ
