เลือดพุ่งกระฉูดและกลิ่นคาวเลือด ไม่ได้ทำให้ประชาชนเหล่านี้กลัวอีกต่อไป
หลังจากมีจิตใจที่แน่วแน่แล้ว ในสนามรบ พวกเข้าได้ลอกคาบกลายเป็นทหารที่มีพละกำลังและความกล้าหาญ
“อ้ากกก!”
เสียงร้องที่น่าเวทนาของทหารซีเฉียนดังมาทางนี้
ประชาชนที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน ท่ามกลางสงครามนองเลือด ไม่มีอาวุธแล้ว จับหัวของทหารซีเฉียน กัดที่หูของทหารซีเฉียนแล้วฉีกออก
“อ้ากกก!”
เสียงที่น่าเวทนาดังขึ้นอีกครั้งมาจากทางนั้น
หันไปมองอีกครั้ง ประชาชนคนหนึ่งถูกทหารซีเฉียนใช้อาวุธแทงเข้าที่ท้อง เขาโยนลงกับพื้น แล้วกัดเส้นเลือดที่คอ
เขาดื่มเลือดที่พุ่งออกมา เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งของเขา ดังไปทั่วทั้งสนามรบ
ทหารสุ่ยหันตะลึง ทหารซีเฉียนก็ตะลึง
“พวกเจ้า ทหารสุ่ยหันขี้ขลาดขนาดนั้นเชียวรึ ถึงได้ให้ประชาชนมาร่วมรบ!” ผู้นำทัพของทหารซีเฉียนพูดถากถางแม่ทัพสุ่ยหัน หลังจากที่ตกตะลึง
แต่นี่ก็ไม่สามารถปิดบังความหวาดกลัวในแววตา หลังจากที่ถูกประชาชนชาวสุ่ยหันทำให้ตกใจได้
ประชาชน ก็ยังเป็นเช่นนี้
แม่ทัพทหารสุ่ยหันรู้สึกเพียงตัวเองถูกคลื่นโหมซัดสาดอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็ร้อนวูบๆ ไปทั้งตัว เขาสะบัดดาบ แล้วพุ่งเข้าไปฆ่าแม่ทัพซีเฉียนอย่างโหดเหี้ยม ตอบรับคำพูดของเขาแล้วยิ้มอย่างทะนงองอาจ “ใช่แล้ว! ประชาชนชาวสุ่ยหันของข้ายังองอาจห้าวหาญเช่นนี้ แล้วทหารสุ่ยหันอย่างข้าจะขี้ขลาดและไร้ความสามารถไปตลอดชีวิตได้อย่างไร? ทั้งหนานฮวงก็รู้ว่าทหาร
