เผชิญกับคำถามของเจียงหลี แม่ทัพที่กัดฟันพูดกับเจียงหลีว่า “ฝ่าบาท ท่านสั่งให้จวิ้นหวังแห่งสุ่ยหันโยกย้ายทหารที่แข็งแกร่งมาต่อสู้อยู่แนวหน้า แต่ท่านดูสิ พวกเราท่าทางเหมือนทหารที่แข็งแกร่งหรือไม่”
เจียงหลีหรี่ตาทั้งสองข้างเล็กน้อย ได้กลิ่นความไม่ปกติแล้วถาม
นางสงบเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชาว่า “พูดต่อสิ”
“คนที่มีพื้นเพไม่ธรรมดาเหล่านั้น ได้ผ่านการติดต่อ แล้วถูกส่งไปที่อื่นที่ปลอดภัยนานแล้ว ทหารที่แข็งแกร่งในหมู่ทหารก็ถูกจวิ้นหวังสั่งให้อยู่ในวัง เพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับตัวของเขาเอง” แม่ทัพหัวเราะเยาะ “เขากลัวว่าทหารซีเฉียนจะบุกไปถึงวังแล้วฆ่าเขา”
เจียงหลียิ้มเยาะเย้ย ที่แท้ก็เป็นฮ่องเต้ที่ขี้ขลาด!
“แบบนี้แล้ว เหลือพวกเราเหล่านี้ที่ไม่มีดีอะไรสักอย่าง ก็ถูกส่งมาตายที่นี่” แม่ทัพถอนหายใจอย่างอึดอัด
“ใครบอกว่าพวกเจ้ามาตายหรือ” เจียงหลีเลิกคิ้วสูง มองเขาอย่างหยอกเย้า
แม่ทัพเงยหน้าอย่างประหลาดใจ มองเจียงหลีด้วยความไม่เข้าใจ
ที่นี่คือแนวหน้า เป็นที่ๆ อยู่ใกล้ทหารซีเฉียนมากที่สุด ทหารซีเฉียนโหดเหี้ยมขนาดนั้น วิธีการโหดร้าย พวกเขาไม่กี่พันคน เดิมก็เหมือนถูกส่งไปตายเปล่าๆ!
“ชีวิต อยู่ในกำมือของตัวเอง ถ้าหากไม่อยากตาย เช่นนั้นก็พยายามมีอยู่ชีวิตอยู่ต่อไปให้ถึงที่สุด”
คำพูดของเจียงหลี ทำให้ทหารสุ่ยหันเหล่านี้รู้สึกแปลกใจ
เอาแต่สั่ง แล้วจะมีประโยชน์อะไร
สีหน้าของพวกเขา ทำให้เจียงหลีไม่พูดต่ออีก
