ัน “ฆ่ามันนน!”
ทหารซีเฉียนยิ้มขึ้นมาอย่างหยอกเย้า ผู้นำทัพคนนั้นถึงขนาดพูดอย่างถือดีว่า “น้องชายทั้งหลาย มีพวกกระจอกมาอีกแล้ว พวกเราก็ฆ่ามันเสียหน่อยเถอะ”
“รับทราบ!” ทหารซีเฉียนตะโกนสียงดัง แล้วเข้าสู้
พวกเข้าพุ่งเข้ามาอย่างกับเสือหิว ทำให้พวกทหารสุ่ยหันกลัวจนต่างพากันวิ่งหนีกระเจิงไปทางด้านหลัง เจียงหลีมองเหตุการณ์นี้อย่างเย็นชา ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
แต่ทว่า ในตอนที่ทหารหนีศึกเหล่านี้เจอกับประชาชนที่ตรวจดูการสู้รบ กลับถูกดาบเล่มใหญ่ฟันเข้าที่กลางหน้าผากและคอ…
“ฝ่าบาทมีรับสั่งว่าคนที่หนีศึก คนที่ขี้ขลาด ต้องตายสถานเดียว!”
“ตายสถานเดียว!”
ประชาชน มีกำลังมาก
ทหารสุ่ยหันที่ยังอยากจะหนีเหล่านั้น เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ สายตาเผยความดิ้นรนออกมา ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก พวกเขาขาดความเชื่อมั่นในการสังหารศัตรู แต่ก็คงจะไม่ทำร้ายประชาชนของตนเอง
แม่ทัพสุ่ยหันมองเจียงหลีที่ในแววตามีความเยาะเย้ย แล้วก็มองทหารซีเฉียนที่เข้ามาอย่างดุดัน แล้วก็มองประชาชนที่มองพวกเขาด้วยความโกรธ
“พี่น้องทั้งหลาย! สู้มัน! ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็เป็นทหารของสุ่ยหัน! ตายในสนามรบอย่างยิ่งใหญ่ ก็ยังดีกว่าเป็นทหารหนีศึกที่ตายด้วยมือของประชาชน! เกิดมาก็ต้องตายไม่ใช่รึ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ยี่สิบปีข้างหน้า พวกเราก็ยังคงเป็นวีรบุรุษ!” ทันใดนั้น แม่ทัพก็ตะโกนขึ้นมา
ใช่แล้ว! ถึงอย่างไรก็ตายเหมือนกัน เช่นนั้นก่อนตาย…ก
