เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนที่กลับมาจะเหลือกี่คน
เหล่าทหารสุ่ยหันสีหน้าเคร่งเครียด เหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ไปรบ แต่ไปตาย
แต่ว่า ประชาชนพันคนนั้น กลับดูมีชีวิตชีวา ในแววตามีเปลวไฟลุกโชน
เจียงหลีแอบมองพวกเขาเหล่านี้ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ
ช่วงนี้ กองกำลังทหารซีเฉียนถูกเจียงหลีฆ่าไปไม่น้อย แต่ยังคงมีกองทัพมากมายที่กระจายออกไปอยู่ในเมืองเหล่านี้ เพื่อสังหารผู้คน เผาบ้านเรือน ปล้นชิงทรัพย์สิน
ไม่ต้องมีข่าวกรอง พวกเขาก็สามรถหากองกำลังทหารซีเฉียนพันกว่าคนได้อย่างง่ายดาย
กองทัพทั้งสองเจอกันอยู่ในที่ๆ กว้างใหญ่นอกเมือง ทหารสุ่ยหันห้าหกพันคน ทหารซีเฉียนพันกว่าคน จำนวนที่แตกต่างกันเช่นนี้ เมื่อประจันหน้ากัน เจียงหลีกลับเห็นเพียงความขี้ขลาดในแววตาของทหารสุ่ยหัน
กองกำลังทหารแบบนี้ ทำให้สายตาของนางเย็นชา
แต่ทหารซีเฉียน…
หลังจากที่นิ่งไปครู่หนึ่ง พวกเขาก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา ไม่หวาดกลัวทหารสุ่ยหันที่จำนวนมากกว่าพวกเขาหลายเท่าเลยสักนิด
เจียงหลีแววตาดับลง ออกคำสั่งว่า “ฆ่ามันนน!”
ฆ่าเลยหรือ
ทหารสุ่ยหันแข็งทื่อไปทั้งตัว
พวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้กับทหารซีเฉียนที่โหดร้ายเป็นนิสัยได้อย่างไร
แม่ทัพสุ่ยหันยังคงลังเล แต่กลับรู้สึกได้ว่าสายตาที่เยือกเย็นของจักรพรรดินีกำลังมองมายังตัวเอง ความรู้สึกที่น่ากลัวแบบนั้น เหมือนว่าถ้าเขาลังเลใจอีกนิดเดียว ก็จะถูกตัดหัว
เพื่อที่จะรอด เขาทำได้เพียงฝืนใจทำ ออกคำสั่งต่อทหารสุ่ยห
