าชนของข้า ที่นี่คือดินแดนของข้า ด้วยตำแหน่งจักรพรรดินีของข้าร่วมสู้รบด้วยกันกับพวกเจ้า ถามพวกเจ้าแค่นี้ว่ากล้าหรือไม่กล้า!”
กล้าหรือไม่กล้า!
กล้าหรือไม่กล้า!
นางถามว่าพวกเขากล้าหรือไม่กล้า
เพียงแค่สี่คำ กลับทำให้ความเร่าร้อนที่ดับไปนานในใจของพวกเขา เริ่มค่อยๆ ลุกขึ้นมา
“กล้า!”
“กล้า!”
“กล้า! พวกเรากล้า! ฝ่าบาทลดตัวลงมาร่วมสู้รบกับพวกเรา พวกเราจะมีอะไรไม่กล้าอีกล่ะ บ้านเมืองของตัวเอง ตัวเองก็ต้องปกป้องเอง!” ทหารซีเฉียนยังคงไม่พูดอะไร แต่ท่ามกลางประชาชน ได้มีชายผู้ที่ฮึกเหิมลุกยืนขึ้นแล้ว
เจียงหลีมองเขา ในแววตามีความยิ้ม พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดี! เป็นลูกผู้ชาย”
ปฏิกิริยาของประชาชน ทำให้หน้าของทหารสุ่ยหันที่ก้มหน้าอยู่เหล่านั้นร้อนวูบๆ
พวกเขามองตากัน แต่สุดท้ายกลับยังไม่ได้ตัดสินใจเลย จนกระทั่งมีคนหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาของประชาชนในใจ พวกเขาไม่เคยเห็นความโหดเหี้ยมของสงครามด้วยตาตัวเอง มิฉะนั้นจะกล้าวิจารณ์อย่างหนักอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“ดี! หลังจากครึ่งชั่วยามออกเดินทาง” เจียงหลีพูดชี้ขาดคำตัดสินด้วยคำพูดคำเดียว
แม่ทัพสุ่ยหันมองนางด้วยความประหลาดใจ “ฝ่าบาท พวกเราจะไปที่ใดรึ”
เจียงหลีหันมามอง เหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้มแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าต้องไปฆ่าคน”
…
หลังจากครึ่งชั่วยาม เจียงหลีนำทหารสุ่ยหัน แล้วก็ประชาชนที่ตรวจดูการสู้รบอีกพันคน
ประชาชนที่เหลือ รอพวกเขากลับมาอย่างกระวนกระวาย แน่นอนว่าพวก
