บทที่ 379 ไม่สังหาร
เมื่อนึกก็ลงมือ หลายสิบชาติแห่งการบำเพ็ญเพียร ลวี่หยางเข้าใจหลักหนึ่งอย่างลึกซึ้ง นั่นคือผู้ใดไร้การลงมือจริง ย่อมไร้ซึ่งผลลัพธ์ใดๆ
‘ประการแรกคือแดนมงคลน้อย!’
แม้ของสิ่งนี้ดูเผินๆ ราวกับเคล็ดวิชาใหม่โดยสิ้นเชิง ทว่าครั้นหวนคิดกลับ ลวี่หยางก็พบว่าตนมิใช่เพิ่งเคยพบสิ่งทำนองนี้เป็นครั้งแรก
‘เกาะมารโลหิต!’
ใช่แล้ว สิ่งที่เรียกว่าแดนมงคลน้อย แท้จริงแล้วกลับเหมือนกับเกาะมารโลหิตในหลายชาติภพก่อนแทบไม่ผิดเพี้ยน กระทั่งเกาะมารโลหิตนั้น อาจนับว่าเป็นรูปแบบย่อของแดนมงคลน้อยด้วยซ้ำ
‘แดนมงคลน้อยมีผลซ่อนตัวอยู่ภายใน หลบเลี่ยงการถูกสวรรค์และปฐพีล่ามโซ่ เกาะมารโลหิตแม้เป็นเพียงรูปแบบย่อ แต่ก็น่าจะสืบทอดผลนี้มาได้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ เจินเหรินมารโลหิตจึงซ่อนตัวอยู่ในเกาะนั้น ใช้วิชาตายหลอกจำศีล จึงอาศัยอยู่ได้หลายพันปี เกินกว่าขอบเขตวางรากฐานโดยทั่วไปนัก’
มีแบบอย่างอยู่ ลวี่หยางจึงมีความเชื่อมั่นต่อแดนมงคลน้อยอย่างยิ่ง
เหลือเพียงปัญหาสุดท้าย… เขาไม่อาจหลอมสร้างมันได้
ด้วยเหตุที่เป็นเคล็ดวิชาเฉพาะสายจากเจินจวินโดยตรง วิถีหลอมสร้างแดนมงคลน้อยจึงลี้ลับลึกซึ้งยิ่งนัก ไม่ใช่ว่าลวี่หยางไม่อาจหยั่งถึง หากแต่ต้องอาศัยเวลาศึกษาเรียนรู้พอสมควร
‘ในเมื่อถึงขั้นนี้แล้ว ก็ได้แต่พึ่งพาพรสวรรค์ของข้าเท่านั้น!’
‘บรรพชนถิงโยว!’
ลวี่หยางสะบัดธงหมื่นวิญญาณอีกครา เรียกบรรพชนถิงโยวออกมาอีกครั้ง จากนั้
