ิ่นหอมโชยมา และได้โชยไปทุกมุมของวังหลวง
“วันนี้ลมแรงมาก!”
“ใช่! คืนนี้ลมแรงจริงๆ”
นางกำนัลสองคนที่อยู่ยามเดินทวนลม และเสื้อที่นางสวมใส่ถูกลมพัดจนเกิดเสียงดัง คล้ายกับเสียงของแมลงบิน ทั้งสองจึงช่วยกันประคอง ถือโคมไฟ และก้มหน้าเดินไปข้างหน้า
ด้านหน้า องครักษ์ที่เฝ้าเวรยามในยามค่ำคืนเห็นพวกนาง จึงรีบส่งเสียงบอก “คืนนี้ลมแรง พวกเจ้าไม่ต้องอยู่ด้านนอกนาน รีบกลับเข้าไปในวังเสีย”
“เจ้าค่ะ!”
นางกำนัลส่งเสียงตอบ แล้วรีบเดินจากไป
ตำหนักภายในวังหลวงเงียบสงบมาก ภายห้องบรรทมของเจียงหลี มีเพียงโคมไฟที่ให้แสงสว่างวางอยู่ไกลๆ บรรยากาศภายในห้องถูกความมืดเปกคลุม
ภายในห้องบรรทม ม่านที่ยาวจรดพื้น ถูกลมพัดราวกับร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง ไฟในโคมไฟถูกลมพัดและต่อสู่จนถึงวินามีสุดท้าย
ฟิ้ววว
สุดท้ายแล้ว มันก็มิอาจหนีพ้นโชคชะตาไปได้
ชั่วพริบตา ภายในห้องบรรทม ได้มีเงาดำปรากฏ
ลมพัดไม่หยุด ภายในห้องบรรทมมีเงาวิ่งไปมาอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า ในความมืด กลับมีเงาคนร่างกายสูงใหญ่ปรากฏขึ้น และค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด เขาเดินไปที่ไปที่แท่นบรรทมนั้น
บนแท่นบรรทม เจียงหลีนอนทิ้งตัวอย่างสงบ ราวกับกำลังฝันอยู่จนไม่ได้รู้สึกถึงลมที่พัดมาอย่างบ้าคลั่ง ม่านที่อยู่รอบแท่นพลิ้วไหวตามแรงลม ซึ่งดูงดงามและอ่อนไหว
เงาคนปรากฏอยู่ข้างเตียง เจียงหลียังคงไม่ปฏิกิริยาใดๆ
ผ้าม่านที่อยู่หน้าเงาคนถูกลมพัดจนเปิดออก เปิดให้เห็นใบหน้าที่งดงาม ใบหน้
