บทที่ 378 การหลบหนีนั้นน่าละอาย ทว่ามีประโยชน์
ผาจี๋เทียน ภายในห้องสงบ
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟาง เบื้องหน้าวางกระบี่ไม่สังหารของเจินเหรินปราบมารเอาไว้ จิตใจทั้งหมดจมลึกเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก
ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา มีประกายทองคำเรืองรองอยู่หนึ่งสาย
แก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น!
แก่นแท้สายนี้ถูกคัมภีร์ร้อยชาติสูบกลั่นจนหมดสิ้นเหลือเพียงเปลือก แม้เป็นเช่นนั้น ก็ยังสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่ลวี่หยาง
ลวี่หยางเปิดแผงแสดงผลขึ้นทันทีในวินาทีถัดมา
ครั้งนี้ไร้ซึ่งการรบกวนจากฟ้าดิน เขาจึงสามารถสำรวจชีวิตของหงยวิ๋นที่คัมภีร์ร้อยชาติสรุปออกมาได้อย่างตั้งใจ ครบถ้วนทุกถ้อยคำ
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“…ให้ตายเถอะ!”
อดที่จะสบถมิได้
จนถึงยามนี้ ลวี่หยางจึงเพิ่งตระหนักว่าตนเคยนั่งครอบขุมทรัพย์โดยไม่รู้ตัวถึงเพียงใด กลับเอา แก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น มาใช้แค่เพื่อพรางเรือนร่าง
หงยวิ๋นในฐานะผู้รับการหนุนส่งจากฟ้าดินนั้น ตลอดชีวิตเต็มไปด้วยวาสนาไร้สิ้นสุด บุกบั่นแดนลับอันตรายนับไม่ถ้วน แม้เพียงประสบการณ์เหล่านี้ก็มิใช่สิ่งธรรมดา ทั้งยังรวมถึงวิธีค้นหาสมบัติในแดนลับ วิธีตรวจสอบว่ามีเจ้าของหรือไม่ ล้วนบันทึกไว้ครบถ้วน
และสิ่งเหล่านี้…ก็ยังเป็นเพียงแค่ส่วนปลายของกิ่งก้านเท่านั้น
ลวี่หยางใช้เวลาสามวันเต็ม กวาดสำรวจด้วยจิตเทวะ กระทั่งรวบรวมความทรงจำของหงยวิ๋นได้สำเร็จ แบ่งหมวดหมู่เรียบร้อยเ
