เขาจมปลักอยู่กับความทรงจำในชาติก่อนจริงหรือ
การบีบบังคับที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ ได้แพร่กระจายออกจากตัวเขาไปยังทั่วสารทิศอย่างรวดเร็วประดุจกระแสน้ำ ทำให้องค์ชายทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว และมองไปที่ชายผู้สูงส่งด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรที่ผิดเพี้ยนไป ถึงทำให้จักรพรรดิไม่พอใจเช่นนี้
แรงกดดันยังดำเนินต่อไปและแพร่กระจายออกไปยังด้านนอกของพระตำหนักไปถึงองครักษ์พิทักษ์ดวงดาวที่รออยู่ด้านนอก พวกเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันนี้ ซึ่งองครักษ์พิทักษ์ดวงดาวผู้ภักดี ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว!
ณ พระตำหนัก สายตาของชายผู้ทำให้ทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์ยอมจำนนนั้นยังคงจับจ้องไปที่ความทรงจำลูกนั้น
นิ้วทั้งห้าที่เรียวยาวและสวยงามของเขาค่อยๆ กำแน่นราวกับตัดสินใจแล้วว่าจะทำลายความทรงจำนี้ทิ้ง แต่ขณะที่เขากำลังจะบีบมัน เขากลับดึงความจำนั้นกลับคืนมา
ไม่ดู แต่ก็ไม่ทำลาย
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเขียวครามคู่นั้นราวกับโลกแห่งดวงดาวและเขาเป็นราชาของทุกสรรพสิ่ง!
“เสินอวี่ อวี้ฉี” เขาเอ่ย โดยเรียกชื่อของเขาทั้งสองอย่างน่าเกรงขาม
คนทั้งสองที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นตกใจหลังจากได้ยินชื่อเรียกของตนและโน้มตัวด้วยความเคารพ…
“องค์จักรพรรดิ เสิ่นอวี่อยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“องค์จักรพรรดิ อวี้ฉีอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินขึ้นบันไดไปทีละก้าวเพื่อเดินไปหาพวกเขา “นี่มันกี่ชาติแล้ว”
