“บังคมทูลองค์จักรพรรดิ หากนับชาติที่เพิ่งจบไปด้วยแล้วคือเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเจ็ดชาติพ่ะย่ะค่ะ” อวี้ฉีชายผู้สง่างามที่มีใบหน้าประดุจหยกประดับกวนและผิวพรรณขาวผ่องตอบทันที
ชายผู้ทรงอำนาจและน่าเกรงขามกระซิบว่า “ยังเหลืออีกสามชาติ”
ทั้งสองคนเม้มริมฝีปาแน่นและไม่กล้าแม้จะหายใจ
“เรียกคนเข้ามาปรนนิบัติข้าที ข้าต้องการอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า” จู่ๆ ชายผู้นั้นก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้น
“พ่ะย่ะค่ะ” เสินอวี่ถอยหลังออกไปจัดเตรียมทันที
…
ยามราตรีก็ไม่อาจบดบังความงดงามของทิวทัศน์บนหน้าผาไว้ได้และท่ามกลางกลีบบุปผาปลิวไสวนั้น หญิงสาวชุดดำกระโดดขึ้นไปบนดอกไม้ เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วมองดูแสงดาวที่ค่อยๆ ลอยห่างออกไป และตะโกนเพื่อระเบิดความเจ็บปวดในใจออกมา “ไม่…!”
“ไม่…!”
ณ สระน้ำหยก จู่ๆ องค์ราชาที่เปลือยกายอยู่ได้ลืมตาขึ้นทันที และภาพในดวงตาสีเขียวครามก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ไอร้อนเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ และปกคลุมรอบตัวเขา รวมถึงทำให้ใบหน้าอันมีเสน่ห์ของเขามองเห็นได้ชัดเจน ซึ่งบนกระดูกไหปลาร้าอันบอบบางของเขามีรอยฟันที่เด่นชัดปรากฏอยู่ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยก็ตาม
เขาขมวดคิ้วและแววตาที่ปกติไร้ซึ่งความรู้สึกกลับปรากฏความไม่พอใจ
ตูม!
น้ำแตกกระจายเสียงดังลั่น เขายกมือขึ้นเช็ดกระดูกไหปลาร้าโดยรอยฟันอันน่าหลงใหลค่อยๆ จางหายไป ทำให้เขารู้สึกพอใจ
